biri

Kaçtığımı ilk defa bu kadar net hissettiğim bir gündeyim.
          
          Kaçmanın acelesi yerine yüzleşmenin acısını yeğleyen ben, bugün ilk defa acele ediyor. 
          
          Korkunun ve yorgunluğun baş tuttuğu bu kıvranan yüreğime bir har da ben atıyorum şimdi.

Yoruldum.
          
          Ve yorulmaya devam ediyorum.

Annem gözyaşları içinde beni sol yanağımdan öptükten sonra, “Sulu öpüyorsun.” dedim ve gözyaşlarını sildiği mendille yanağımı sildi.
          
          Daha fazla canım acıdı.

Rüyalarımızda kendi çocuğumuz olarak gördüğümüz bebekler, bu dünyada ölen ve giderken bizi anneleri olarak seçen bebeklermiş. 
          
          Ben bunu bilmeden o kadar bebeğe gönlümü ısıtarak annelik yapmışım ki; onların beni seçtiğini bilmeden, onların gerçekte öldüğünü bilmeden…

Babamın gençliğine gidip onunla arkadaş olmak istiyorum. Onca şeyi tek başına yaşamış olmasını kaldıramıyorum.

Akıl sır erdiremediğim bir şey var. Daha doğrusu benim doğrularıma zıt düşen bir şeyler var.
          
          Hayatımda satın almayı en çok istediğim şeye sahip olduğum gün en yakın arkadaşıma haber verdiğimde, sevincime ortak olup benimle sevinmek yerine neden üstünkörü hayırlı olsun dileyip daha sonrasında “neden benim olmuyor” diye ağladı?
          
          Argo olacak ama, hayatımda ilk defa hevesimin içine bu kadar sıçıldı. Ben sevincimi yaşamak yerine oturup arkadaşımı teselli ederken ilk defa acıdım kendime.
          
          Bir şey daha var. Bir sıkıntısı olduğunda ikiletmeden dinledim, yorum yapma hakkını verdiğinde yorum yaptım ama ben bir şeyleri anlatırken o neden dış kapının dış mandalı oluveriyor? Kendi anlattıkları benim hayatıma zerre katkısı olmayan şeylerken ben yorum yapıp muhabbeti onun istediği kıvama getiriyorum fakat ben bir şeyler anlattıkça çoğu boşa gidiyor.
          
          Neden sen de konuşmuyorsun ki benimle?
          
          Ben sana böyle yaklaşıyorum çünkü evet, bencil biri olduğum için bana da böyle yaklaş istiyorum.
          
          Kepçeyle verdiklerimi kaşıkla alırken arta kalanlarda nasıl heves kırıklarım oluyor bilemezsin.
          
          Tabii sonrasında onu birinci plana koymayan ve öncelik vermeyen biri oluyorum, orası ayrı.

Bugün kardeşlerimden biriyle görüştüm ve hayat artık o kadar yaşanılabilir ki size bunu anlatamam.
          
          Hiçbir kahkaham sahte, hiçbir lafım yalan değildi. Çok bendim bir kere.
          
          Hayatımın en kaliteli esprilerini onunlayken buluyorum. Kimsenin şakasına onunkilere güldüğüm kadar gülmüyorum. Bugün de çok güldüm, hatta o kadar güldüm ki midem bulandı, elmacık kemiklerim ağrıdı.
          
          Bir kız ve erkek uzun süre arkadaş kalamaz derler ama biz çoktan iki seneyi devirdik. Onun çok mutlu bir ilişkisi var ve bu beni daha da mutlu ediyor. Ailemden biri gibi olduğu için bana abilik taslamasına izin verdiğim tek insan.
          
          Ve bir Fenerbahçeli olarak bana aslanım diye seslenmesine izin verdiğim tek insan da o.

foreign to myself.

birileri fikimizi mi okumuşşşş

Yaklaşık bir hafta önce ve az önce aynı cümleyi hayatımda en değer verdiğim iki kişiden duymak tepetaklak etti beni.
          
          "Sen beni ilk defa anlamıyorsun."
          
          Babam bana bu cümleyi bir hafta önce kurdu ve ben saatlerce ağladım, ağladığım belli olmasın diye nefes nefese kaldım.
          
          En yakın arkadaşım az önce söyledi, ama yanılıyor. Ben onu hep anladım. Az önce de anlamıştım.
          
          Ben ikisini de anlamıştım oysaki.
          
          Ben, ikisini de gerçekten anlamıştım oysaki.