biricik bebeğimi kucağıma gelmesinin 9. yılında,bugün, bir ağacın dibine bıraktım. ona madden veda etmek o kadar kısa sürdü ki çıkarken yarım bıraktığım çay geldiğimde hala sıcaktı. yalnız yattığımız 6. geceydi ama sonunda seninle uyanamadığım ilk sabah o kadar uzun süre gelmedi ki, o gece bitmedi heruş. yanıma atlayıp sırtıma sürtündüğüne yemin edebilirim. gözümü kapattığım her seferinde senin varlığına delice alışmış vücudum uyumayı reddetti annecim. melankoliyi romantize etmeyi sevdiğimi bilirsin, romantize edemeyeceğim kadar kötü bi geceydi.hoşçakal annesinin güzel bebeği, canımın içi sesinin çıkmadığı o son küçük miyav için teşekkür ederim. yalnızca ikimizin olduğu ve zamanı durduğumuz, ait hissettiğimiz binlerce muhteşem ana, benim kedim olmana minnettarım senin olduğum için çok mutluyum. seni seviyorum ve birbirimizi hissettiğimiz her sonsuzlukta yan yanayız ve seni seviyorum<3
