Bazen, zihnimdeki seslerin o kadar karışık hale geldiğini hissediyorum ki, hangisinin bana ait olduğunu ayırt edemiyorum. Bir yanda kalbim, diğer yanda mantığım... Ve her ikisi de birbirine zıt yönlere çekiyor beni. Ne zaman bir yola sapmaya karar versem, hemen başka bir düşünce gelip beni sorgulamaya başlıyor.
Günler geçtikçe içimdeki bu karmaşa biraz daha büyüyor. Yazmak, en büyük kaçışım. Kelimelerle derinlere iniyorum; düşüncelerim şekil alıyor, duygularım bir anlam buluyor. Ama bir yanda hayat... Diğer insanlar, beklentiler, sorumluluklar. Bazen bunlar beni boğuyor.
Bir an ne istediğimi çok iyi biliyorum gibi hissediyorum, sonraki an ise tüm bildiklerim silinip gidiyor. İçimdeki seslerden hangisine güvenmeliyim? Kimseye anlatamadığım, kimseyle paylaşamadığım bir boşluk var. O boşluğu bazen yazarken doldurabiliyorum, bazen de sadece sessizliğin içinde kaybolarak.
Bir adım atıyorum, ardından iki adım geri çekiliyorum. Ne kadar ileri gitsem de hep bir şey eksik kalıyor. Kendi kimliğimi, kendi sesimi bulmak için sürekli bir mücadele içindeyim. Yazarken, bazen kendimi buluyorum. Kelimeler bana ait, onlar bana yön veriyor. Ama hayat, yazmaktan çok daha karmaşık ve bazen ne yapacağımı bilemiyorum.
Sessizlikte kaybolmak istiyorum, ama o sessizlik içinde kaybolan bir ses var: Kendi sesim. Kendi içimdeki kaybolmuş parçaları bir araya getirmeye çalışırken, her zaman bir şey eksik gibi hissediyorum. Belki de bu eksiklik, hep arayışta olmamı sağlayan bir şeydir.
Bir gün belki tüm bu sesler bir araya gelir ve ben de kimin kim olduğumu, nereye gitmem gerektiğini net bir şekilde bilir, kabul ederim. Ama o güne kadar, her bir sesin yankısını dinleyecek, her birini anlamaya çalışacağım.