Sözlerime başlarken bunu bir gün okumanı umarak başlamak istiyorum. Kimsenin anlamasını beklemiyorum, daha önce de belki de buraya buna benzer bir yazı yazdım ama şimdi uzun zaman sonra girince, üstelik reşit bir kadın olmuşken bile bu yazarı ve kitabını hatırladığımı belirtmek amacıyla yazmak istedim. Ne yazar ne de bir başkasının beni ve yazdıklarımı anlamasını istemiyorum. Az sonra edeceğim iki kelam size abartı gelebilir. Ama asla öyle değil. Kolyeyi okuduğum ilk günü hatırlıyorum. Bir yazar olmak hala olduğu gibi 13 yaşımda bu uygulamaya girdiğimde en büyük hayalimdi. Karşıma kolye kitabı çıktığında ne bu kitap sürekli çıkıyor diyerek okumaya başladım. Sizi temin ederim, övünmek istemem ama okulda arkadaşlarımın okuduğu o gençlik romanları hiç ilgimi çekmezdi. Müstehcen şeyler okumayı da daha o yaşlardan hep fena bir şey olarak gördüm ve okumuyordum. Uygulamayı kullanırken de böyle kitaplar okumadan eserlerimi yayınlayacaktım. Kolyeyi okumaya başladığım anda bu kitabın böyle şeylerden arınmış bir kitap olduğunu hissetmiştim. Aşkın cinsi şeylerle ilgisi olmadığını, sevginin, dostluğun, iyiliğin ne denli önemli şeyler olduğunu senin kitaplarından öğrendim. Çok, ama çok başarılı bir yazarsınız. Bu berbat edebiyat döneminde bir mihenk taşısınız. Hala, büyümüş olmama rağmen etrafımdakilere kolye kitabından bahseder ve filminin yapılması gerektiğini şiddetle savunurum. İleride kızım olduğunda bu uygulamada bahsedeceğim iki yazar var, ilki de sizsiniz. Umarım Allah'a emanet olursunuz. Kendinize iyi bakın.
