deukwithme

insan istenmediği yerde kalmamalı, bunu fark etmeli ve kalmak için çaba göstermemeli.
          aynı zamanda bir yerde kalmamak için bir sürü şey yapıp sonra uzaklaştırıldığı için şikayet etmemeli. 
          beni kötü hissettiriyorsun, bunu sana söylediğimde anlamayıp spesifik bir örnek isteyeceksin, o örneği konu farklı yerlere gitmesin diye veremeyeceğim ve sen de kendince "haklı" olacaksın. ama değilsin, sadece beni böyle hissettirdiğin için bile suçlusun ve benim yakınımda olmamalısın.
          birinin iyiliğini istememek ile kötülüğünü istemek tam olarak aynı şey mi bilemiyorum. belki kötü olmamı istemiyorsun ama iyi olmamı, senden iyi olmamı da istemiyorsun. her anlamda. bu arkadaşlık vs değil, ben artık iyi gün/kötü gün dostunu geçtim sadece neden böyle yaptığını anlayamıyorum. beni kıran diğerleri değil, senin bu tavrın. midemi bulandırıyor maalesef...

birinin size olan güvenini kırmak, bu hayatta yapabileceğiniz en büyük ihanet gibi  geliyor bana. ben mesela... sana her baktığımda o günü tekrar tekrar yaşıyorum, senden kaçamam, uzaklaşamam, seni görmek zorundayım. Manevi olarak yokluğunu da dileyemem ama varlığın da kolay değil.

selam!! en son eylül 2024'te buradaymışım, biraz şaşırdım açıkçası. uygulamayı kullanıyorum ama panoya yazmaya değer bir durum yaşamadım sanırım.
          görüşmeyeli 2. sınıfı bitirdim, bu sene bölüm derslerime ek kendimi geliştirmek için bir ders aldım, uzun süredir bildiğim, içinde büyüdüğüm bir dernekte görev aldım, arkadaş çevremi genişlettim ve tabii ki kalitesi arttı (çok şükür)
          aşk.. burada devamlı konuştuğum başımın tatlı acı ekşi soslu tavuk gibimsi belası... o tarafta hiçbir şey yok, öncesinde de bahsettiğim gibi etrafınızda hemen hemen herkesin ilişkisi olunca "bir dakika ya. bende bir sorun mu var?" diyorsunuz ama bir ilişki için hazır mıyım bundan emin bile değilim. zahmet edip beni bulursa o zaman bakarız bu duruma.
          sene sonunda aldığım ek dersteki sınıf arkadaşlarımla samimiyetimiz arttı, arkadaşlarımla geçirdiğim vakit beni daha da tatmin etti, ders yoğunluğu beni çok yorsa da o tempo kafamın biraz olsun rahatlamasına sebep oluyor.
          2024'te çok güzel şeylerle beraber çok kötü şeyler de yaşamıştım, fakat 2025 olağan bir şekilde devam ediyor. biraz "rutinde nimet vardır" kafasındayım, aksiyona gerek yok.
          sene sonunu bütsüz kapattım ve o içinde büyüdüğüm derneğin bir biriminde başkan olarak görev aldım, umarım başarılı olabilirim. olabildiğince tatilimi yaptım, hâlâ yapıyorum fakat o okul temposunu da özledim. sınavlar olmasa aslında okul harika bir yer (⁠´⁠∩⁠｡⁠•⁠ ⁠ᵕ⁠ ⁠•⁠｡⁠∩⁠`⁠)

insan ne kadar güzel olursa olsun, sevdiği tarafından sevilmeyince dünyanın en çirkini olduğuna inanıyor.
          fakat sonra düşünüyorum "seni sevmemesi için bir sebebe ihtiyacı var mı?"
          bence yok. sevmemesi için çirkin olmama ya da sevmesi için güzel olmama da gerek yok. direkt olarak beni sevmedi, istemedi. bunu yüreğime hafifletmek için başka bahanelerin altına sığınmama gerek yok. 
          bazen insanlar, bazı insanları hiçbir sebep yokken de sevmeyebilir.

"ağır vasıta giremez yazıyor yani sen hehehe, hadi in arabadan hehehe"
          harika bir arkadaşsın gerçekten :)

soft girl olmaya çalışma erası. 

selam!!
          hiçbir işe yaramayan ben, yine buradayım.
          bugün direksiyon sınavım vardı ve en sonda ön tekerimin kaldırıma değmesi ile kaldım ಠ⁠﹏⁠ಠ
          ŞAKA GİBİ DEĞİL Mİ? Bence de öyle.
          sabahtan beri ara ara ağlıyorum, böyle göz göre göre kaybetmemi asla kaldıramıyorum. 
          Ne yapacağımı da şaşırdım, yaklaşan finallerim için çalışacağım sanırım. Elimden başka hiçbir şey gelmiyor.
          İlk başta çok daha ağır gelse de şuan düşününce gerçekten Dudu Peri olmadığımı kabulleniyorum, birden bire "zaman geriye aksın!" diyemeyeceğim için yapacak hiçbir şeyimin olmadığına inanıyorum.
          Evet yani göz göre göre kaybettim ama artık olan oldu, elimden hiçbir şey gelmiyor/ez.
          Sadece ailemi hayal kırıklığına uğratmak gerçekten kocaman bir kaya gibi içime oturdu, öyle işte.
          iyi geceler.

Merhaba, bugün kendimde gözlemlediğim genel bir durum hakkında konuşmak istiyorum. Ben genelde çok katı bir insanım, özellikle de karşı cins ile olan iletişimimde hep karşımda bir düşman varmış gibi davranıyorum. Bu istemsizce oluyor, bazen ailemle konuşurken bile aynı tavırda olduğumu fark ediyorum. Hep agresif ve kendimi savunma pozisyonunda oluyorum. Nedenini uzun süre düşündüm fakat bulamadım. Böyle olunca hâliyle "ileride evlilik ya da ciddi bir ilişkim olamaz, karşımdaki insan bana katlanamaz" düşüncesi peydah oluyor insanda. Fakat geçen gün bir yazı gördüm ve bu fikrim biraz da olsa töprülendi.
          " Yanınızda kendinizi savunmak zorunda hissetmeyeceğiniz, bütün perdelerinizi indirdiğiniz, sizi tam olarak dertsiz, tasasız bir kadın gibi hissettirecek biriyle beraber olduğunuzda aslında kimseye düşman olmadığınızı anlayacaksınız. " tarzında bir yazıydı.
          Gerçekten sanırım yanında tamamen kendim olabileceğim, rahat hissedeceğim hatta şımarabileceğim biri olursa böyle agresif hareketlerim olmayacak ve zamanla çözülecek.
          

bir değişim yapayım dedim :)

"bunu görürsem kesin bitireceğim" derken aynı anda "Allah'ım lütfen olmasın" diye içinden dua etmek... Bu o kadar kırıcı bir hismiş ki, yaşattığın için teşekkürler :)