ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

unf 

gülüşümü en çok sığındığım yerden vurdular. şimdi ne zaman dudaklarım kıpırdasa, içimdeki o çocuk sessizce geri çekiliyor. 

gözlerimi kapattığımda başlayan o sessiz gürültü, dış dünyadan daha gerçek gelmeye başladı. bir zamanlar gölgesinden kaçtığım hüzün, şimdi nefes almamı sağlayan tek sığınak. 

küllükte birikmiş dünün kavgası, camda puslu bir el izi, kim bilir kimin vedası. cebimde biriken suskunluklar, dökülmüyor dile, zaten bu yorgunluk sığmaz ki tek bir kadehe. 

masanın kenarına iliştirilmiş bir pişmanlık gibi duruyor zaman. ne ileri gidebiliyor insan, ne de olduğu yere sığabiliyor. perdenin arasından sızan o soluk ışık bile yabancı birinin bakışı. 

bazen saçmalıyorum, sadece gül diye.

kaygılarım düşman değil yol gösteren rehber. anlatmadıkların seni sen yapar diyenler. hepsi birer oyuncu yüzlerinde maskeler, kanamam yalanlara çok geç sahiden. 

bekliyorum mesajını, bile bile baktım ilk gün sana. kulağımda hep sen deyişin var, farklı şehirlerde anılarımız. 

çok ağlamışsın çiçeğim, neşeni çalmışlar.

en sevdiğin renk, en sevdiğim renk oldu. en sevdiğin şarkıyı dinlemeyi bırakamaz oldum. sen ise her şeyini aldın da gittin. bir tek bende bıraktığın seni unuttun.