Eski arkadaşlarımı bazen çok özlediğimi fark ediyorum ama onlarla bir daha asla görüşemiyorum keşke diyorum tamamen unutsam ama unutamıyorum da sonra yaşamımı düsünüyorum ve her gün üzüldüğüm güne kendimden özür diliyorum bu hayat kısa ve yaşamak gerekli
takvim ilerledi ama bazı odalar tarih kabul etmiyor. camlarda unutulmuş yansımalar, yarım bırakılmış ihtimaller ve adı gereksiz görülen birkaç ayrıntı hepsi yerli yerinde. sadece aynı yer artık hiçbir yere çıkmıyor.