dmoncesr

İnsan ruhunu yitirdikten sonra dünyalar onun olsa neye yarar. 

Sanki yer değil, ben yarılıyorum da içime düşüyorum her seferinde.

Eskiden kim olduğunu kaybettiğinde eve dönmek daha zor oluyor.

Dibe battığında, inciyi almadan çıkma. 

Yara kabuk bağlar kimlik olur.

İnsanlar kendileriyle yaşar kendileriyle ölür, Sen ölümünü çok erkenden ilan ettin.

Seni yaşatan öldürendir de. 

Her yerde olan hiçbir yerdedir. 

İzzetinefsin en tuhaf çiçeği olan melankoli, kendi usaresini ve bütün zayıflıklarının diriliğini türettiği zehirlerin ortasında serpilip gelişir.

Gereksiz derinlik, düşünceyi bulandırır, zayıflatır gözlerimizi ayırmadan bakarsak, Çobanyıldızı bile gökyüzünden silinip görünmez olur.