doralizz

Buralar çok sessiz. 
          
          Eskiden burası benim anı defterimdi. Bazen yaşadıklarımı yazardım, bazen de yalnızca zihnimde yaşayan karakterlerin seslerini bırakırdım satırlara. Onlar konuşur, ben yazardım.
          
          Şimdilerde ise anıları hatırlamaz oldum. Sanki zaman, dokunduğu her hatıranın kenarlarını usul usul silmiş. Bir zamanlar zihnimde durmadan konuşanlar da sustu artık. Ne seslerini duyuyorum ne de sevgiyi fısıldayışlarını. İçimde yankılanan o kalabalık, yerini derin bir sessizliğe bıraktı.
          
          Belki de insan, hatırlayamadığı şeyleri yazamaz. Çünkü kelimeler biraz da anıların gölgesinde büyür. Anılar çekilince, cümleler de onlarla birlikte susuyor.
          
          Yine de kendimi anlıyorum.
          
          Kelimelerim eksildi diye kendime küsmüyorum. İçimdeki sessizliği zorla konuşturmaya çalışmıyorum.
          
          Anlıyorum kendimi.
          Anlıyorum ve kırılmıyorum.
          Anlıyorum ve kendimi bir kucak dolusu sevgiyle sarıyorum.
          
          Belki bir gün, sustuğunu sandığım o sesler yeniden döner. Belki o zaman, bu sessizlik de anlatılmaya değer bir anıya dönüşür.

Vpn ben a m k 
          Gecelerin ben a m k

Unutmadım buraları tabiki VPN ile girmeye üşeniyorum hepsi bu :D

Buralar iyice unutuldu şaka gibi 

Zamanında o kadar çok şey yazmış birisiyim ki… Şimdi bazı cümleler kaybolmuş gibi. Ne hissettirdiğin, kim olduğun, ne olmadığın… Hepsi geride kaldı. Ama bir şey hala içimde: Bende bıraktığın o hayal kırıklığı.
          
          Nasıl umutlarımı yarım bırakıp hayatımdan çıkıp gittiğine şaşırmıyorum artık. Belki de içten içe hep bir gün gideceğini biliyordum.
          
          Ama gözlerimden dökülen o gözyaşlarına yazık. Zamanında onları sana emanet etmiştim. Şimdi avuçlarımda yalnızca birkaç damlası kaldı.
          
          Yine de… içimde sana karşı bitiremediğim o merhamet dolu yüreğim yok mu… Nasıl oluyor da hâlâ şefkatle bakıyor sana. Seni küçücük bir çocuk gibi hayal ediyorum bazen…
          
          Başını bacaklarıma koyup saçlarını okşadığımda, sanki o an ikimiz de eksik bir şeyin tesellisini arıyoruz.
          
          Ve sonra bir cümle dökülüyor dudaklarımdan:
          “Böyle olabilirdik.”
          
          Ama sen yine susuyorsun.
          Her zaman olduğu gibi. Senin sessizliğinde ben kaç geceyi sabaha bağladım, kaç kez hayal kırıklığıyla uyandım, bilmiyorsun.
          
          Seni sevmiştim.
          Kim bilir… belki hâlâ seviyorum.
          Ama bu, geri dönsen sana ikinci bir şans vereceğim anlamına gelmez.
          
          Çünkü ben artık kendime dönüyorum.
          Beni duymayana değil, beni yarı yolda bırakana değil… Beni hâlâ bu kadar sevgiyle taşıyan kendime.
          
          Hafifliyorum.
          Çünkü anladım…
          Ben artık kimsenin yarım bıraktığı değil,
          kendimle tamamlandığım bir hikâyeyim.

Ben geldim. Bu kadar uzun zaman sonra gelmeyi asla beklemiyordum. En son burayı bıraktığımdan bu yana çok kısa sürede gelirim diye umarken aradan kaç ay geçti. Tabiki bunun sebebi az da olsa uygulamaya vpn olmadan girememekte etkiledi. Ve birkaç aydır kitap okumamakta etkili olunca buraya girmeye pek ihtiyaç duymadım. Önceleri günlük misali duygularımı/anılarımı/sözlerimi paylaştığım yer burası olup artık X (Twitter) üzerinden paylaşımlar yapmakta açıkçası hevesimi alıp götürdü. Ama asla şunu kaybetmedim. Nasıl kaybedebilirim ki zaten? Yazarlık ruhum benimle birlikte yaşayıp büyüdü. O kadar özledim ki yeni şeyler yazmayı. Bunu kelimelere döküp ifade etmem imkansız. Ve işin en kötüsü bu geçen süre içerisinde duygularımı cümlelere dökememeye başladım. Umarım bunu çözebilirim. Çözdüğüm an yeni şeyler yazmayı çalışıp hemen paylaşacağım. Ben gene hep burda olacağım. Şimdilik görüşmek dileğiyle 

Şu 3 ay içinde en az 15-10 kitap okumak gibi bir hedefim var. Yeni yıla sıfırdan başlamak istiyorum. 

Özledin mi?
          +Belki, evet.
          Kalbin acıyor mu?
          +Düşününce, arada sırada.
          Yarım mı kaldı hayallerin?
          +Fazlasıyla.
          Ne yapmak istiyorsun?
          +Unutmak, mümkünse.
          Hafızan silinse ilk kimi hatırlamak isterdin?
          +Onu, tekrar tekrar.
          Unutmak istemiyor muydun?
          +Vazgeçtim ya da bilmiyorum.

Bugün okuduğum en anlamlı söz.
          
          "Si tu pouvais le voir de mon point de vue, tu comprendrais pourquoi ça fait si mal."
          
          Yani diyor ki: "Eğer benim bakış açımdan görebilseydin, neden bu kadar acıttığını anlardın."

Hiç okumadığım kitapların tadına mı varsam yoksa okuduğum kitapları tekrar okuyup aynı duyguları mı hatırlasam hiç bilmiyorum.