@doriangrayip
İnsanın kendisi değil mi, kendini sevmeye mahkûm eden? Bu kadar karmaşanın içinde, kalp değil mi başka bir kalbe bağlanan, vazgeçmeyen? Karşı kalp onun için atmadığında, isyan eden insan değil mi aslında?
insan, kendi sevgisine dahi tahakküm kurmak ister. karmaşa içinde, hoşgörüden bile aciz bir kalbe konup karmaşa doğurur kendisine. bu nedenle insani duyguları sorgulamak isterseniz, elde kalan yine hiçliktir.
hayal kırıklığı?
"neyim olursan ol, sakın hayal kırıklığım olma. orası çok kalabalık, tanıyamam seni." demişti
özdemir asaf ama ben olsaydım tam tersi olurdu. "hayal kırıklığın sen olursan geriye bakacağım yüz kalmaz, bir sen ilişirsin gözüme. insan sevdiğini herkeste görür derlerdi de sevdiği hayal kırıklığını süsleyince insan yüzüne bakamaz olurdun, olurda birindeki kusuru senin kusuruna benzetirim diye ödüm kopar bakamaz olurdum birinin yüzüne. bu yüzden sen, neyim olursan ol hayal kırıklığım olma. herkesin günahı taşınır senin üstüme düşen tozun bana ağır gelir."
doğru neydi?
gerçekte doğru kimse yoktu ama bizim içinin birinin doğru olmasını beklemek?
ya da doğru bulmadığın birisinin doğruya varmasını istemek? seni doğru yapar mıydı bunlar? sevmek, bu muydu? senin için doğru olmayı seçen kişi ve senin aslında en başından beri doğru bulduğun birini seçme ihtimalin. ve birisinin senin için doğru kişiye dönmesini istemek. bunlar ne kadar sevgiyle alakalı? ne kadar bencilliğe yakın.
- n.