Dlaczego jeszcze żyję? Bo mam nadzieję. Na co? Na to, że jutro będzie lepiej. Z dnia na dzień czuję coraz większe rozczarowanie.

Nie wiem co tu napisać. Jestem na pozór zwykłą nastolatką. W sumie wszyscy tak myślą, bo nikt mnie nie poznał. Nie wiedzą o mnie nic, a mówią jakby wiedzieli wszystko. Nie doceniają tego, w czym jestem od nich lepsza, nie dają mi żyć za to w czym jestem gorsza. Ludzie mnie zniszczyli i teraz jestem totalnie aspołeczna. Ciężko byłoby to zmienić, ale kto by się w ogóle starał? Mogę liczyć tylko na siebie. I... w sumie to nie chce mi się już żyć.