dprelfs

Nasıl bilirdiniz çocukluğunuzu ey cemaat?
          	Nasıldı
          	Öldürdüğünüz birinin cenaze namazını kılmak?

dprelfs

sana gül bahçesi vadetmedim,
          ben dikenleri öpen bir çocuğum.
          ömrüm bir karanlıkta
          kendi suretini arayan aynanın hikâyesi.
          dokunsan çatlar.
          bakmasan hiç yokmuş gibi.
          
          sustuklarımın gölgesi düştü duvarlara,
          şimdi bir şehir kadar büyüdü içimde sessizlik.
          ve ben,
          sana hiçbir şey olmamış gibi yazıyorum bu ağıtı
          hiç var olmamış bir tanrının
          unutulmuş defterine.
          
          içimde gömülü bir isyan var.
          kazma sesleriyle uyanıyorum her gece,
          mezarıma ben kazıyorum.
          üstelik yaşıyorum hâlâ.
          ne tuhaf değil mi,
          ölmekten daha uzun süren bir şey varsa,
          o da yaşamak işte.
          
          bir çiçeği koklamadan kuruttum,
          bir kuşu öpmeden uğurladım gökyüzüne.
          şimdi karanlığa tutunuyorum,
          bir çakmak taşı gibi.
          bir yanım yanıyor,
          diğer yanım
          hep söndürülmeye hazır.
          
          sana gül bahçesi vadetmedim.
          sana,
          yokluğumun haritasını çizdim.
          bulursan,
          kendini kaybedersin

dprelfs

Günler birbirini yiyor, sabahlar gecelere karışıyor. Uyandığımda, geceden kalan sancılar midemde bir taş gibi oturuyor. Ne rüya ne gerçek… Arasında bir yerlerde, bir boşlukta asılıyım. Ne ölüyüm ne diri. 

dprelfs

Her şey yolunda değil. Olması gereken bu değil. Bunu bütün hücrelerimle hissediyorum. Olması gereken başka bir şey var ama adını bilmiyorum. Şeklini bilmiyorum. Sadece yokluğunu biliyorum. Ve bu yokluk canımı yakıyor.