nisa

of

An awful noise
          Filled the air
          I heard a scream in the woods somewhere.
          A woman's voice!
          I quickly ran
          Into the trees with empty hands.
          A fox it was
          He shook, afraid
          I spoke no words, no sound he made
          His bone exposed.
          His hind was lame
          I raised a stone to end his pain
          What caused the wound?
          How large the teeth?
          I saw new eyes were watching me.
          The creature lunged
          I turned and ran
          To save a life I didn't have
          Deer in the chase
          There as I flew
          Forgot all prayers of joining you
          I clutched my life
          And wished it kept
          My dearest love, I'm not done yet
          
          

"İnsan ölmeyi yaşamaktan daha çok istiyor olamaz. İntiharı düşünen her insan eminim ki hayata tekrar tutunmak için çabalıyor, umutsuz kaldığı anda bile bir dal,bir el aramaktan vazgeçmiyor...
          Çünkü onlar; zihinlerini asla yalnız bırakmayan pişmanlıklarından, olmak istedikleri kişi olamayan kendilerinden, geri dönüşü olmayan hatalarından kaçıyorlar. Yeniden doğmak aslında onların tek çözüm yolu... Ölerek yeniden doğmayı umuyorlar.
          Ama ölüm asla böyle bir şey sunmuyor insanlara, ölüm genellikle büyük bir kandırmadan ibaret."
          
          gördüğüm ve birkaç yerini düzeltip eklemeler yaptığım, çok etkilendiğim bir yazı

I wish I could sing no regrets
          And no emotional debt
          'Cause as we kissed goodbye, the sun sets
          So we are history
          Your shadow covers me
          The sky above ablaze
          That only lovers see
          He walks away
          The sun goes down
          He takes the day, but I'm grown
          And in your way
          In this blue shade
          My tears dry on their own :')

ben dayanamıorum galiba the end arklar yks gelmeden elendim

Ve bir gün yabani bir çiçek
          bu toprak parçasndan nemlenip filizlenirse
          sapında muhakkak
          iki çiçek açacak:
          biri sen
          biri de ben.
          Ben daha ölümü düşünmüyorum.
          Ben daha bir çocuk doğuracağım
          Hayat taşıyor içimden.
          Kaynıyor kanım.
          Yaşayacağım, ama ,çok, pek çok,
          ama sen de beraber.
          Ama ölüm de korkutmuyor beni.
          Yalnız pek sevimsiz buluyorum
          bizim cenaze şeklini.
          Ben ölünceye kadar da
          Bu düzelir herhalde.
          Hapisten çıkmak ihtimalin var mı bugünlerde?
          Içimden bir şey:
          belki diyor.(3)
          -Nazım Hikmet Ran

Ve toz oluyorum
          yaşıyorum yanında senin.
          Sonra, sen de ölünce
          kavanozuma gelirsin.
          Ve orada beraber yaşarız
          külümün içinde külün
          ta ki bir savruk gelin
          yahut vefasız bir torun
          bizi ordan atana kadar.
          Ama biz 
          o zamana kadar
          o kadar karışacağız 
          ki birbirimize,
          atıldığımız çöplükte bile zerrelerimiz
          yan yana düşecek.
          Toprağa beraber dalacagız.(2)

Ben senden önce ölmek isterim.
          Gidenin arkasından gelen
          gideni bulacak mı zannediyorsun?
          Ben zannetmiyorum bunu.
          İyisi mi,beni yaktırırsın,
          odanda ocağın üstüne korsun
          içinde bir kavanozun.
          Kavanoz camdan olsun,
          şeffaf, beyaz camdan olsun
          ki içinde beni görebilesin 
          Fedakarlığımı anlıyorsun
          vazgeçtim toprak olmaktan,
          vazgeçtim çiçek olmaktan
          senin yanında kalabilmek için(1)

Bilinmedik bir hüzün var içimde, bir gariplik. 
          Anladım ki, ya ben fazlayım bu şehirde ya da biri eksik 
          -Can Yücel

Sevgilim yalan söylersem sana
          Kopsun ve mahrum kalsın dilim
          Seni seviyorum demek bahtiyarlığından. 
          Sevgilim yalan yazarsam sana
          Kurusun ve mahrum kalsın elim
          Okşayabilmek saadetinden seni. 
          Sevgilim yalan söylerse sana gözlerim
          İki nadim gözyaşı gibi avuçlarıma aksınlar
          Ve göremesinler seni bir daha. 
          
          -Nazım Hikmet Ran