Nasıl başlayacağımı bilmediğim bir yazı, hüzünlü bir hikaye...

Bir adam vardı. Elinde sigarası ile oturuyor bir banka. Siyaha kaçan bir ten rengi var adamın. Sigarasını ağzına götürüyor, derin bir nefes çekiyor ve ağzından duman ile birlikte o zehri serbest bırakıyor. 

Birkaç metre uzaktan bir kadın geliyor bebek arabası ile... Adamın yanından geçerken adam bebeğe bakıp gülüyor. Adamın yüzünde pırıl pırıl bir tebessüm. Bebeği de ondan kalır yanı yok. O'da dikmiş gözlerini adama kıkırdıyor.

Adam el sallamak için elini kaldırıyor. Bir kaç kez el salladıktan sonra bebeğin annesi görüyor. Adama öyle bir bakıyor ki... Sanki adam günahların en büyüğünü işlemiş gibi. 

Bükülüyor  adamın boynu, üzülüyor kendine. Belki de onu düşündürüyor bu olay. O'da bir insan sonuçta. Sadece ten rengi koyu ve elinde bir sigara var diye adamı dışlamak, çocuğumuza el salladı diye onu gözlerimizle aşağılamak doğru mu sizce? 

O an oradan geçerken adamın hüznüne, kadının alev saçan gözlerine ve o bebeğin masumluğuna tanık oldum. 

Bu olaylar saniyeler içinde gerçekleşti ve bende bu kadar büyük bie etki yarattı. Düşünün dakikalarca dursaydım orada ağlardım belki adamın suratına, gözlerindeki hüzne. 

Kim bilir belki bir daha asla bakamayacak masum bir bebeğin yüzüne temiz kalpli adam.

Kim bilir...

06.03.2016