Bugün senin doğum günün.
Ne garip… İki yıldır sana tek bir kelime etmedim.Etmedik.
Ama bazı şeyler zamanla silinmiyor sadece daha derine gömülüyor.
Sen de öylesin.Ne unuttum diyebiliyorum ne de tam hatırlayabiliyorum.
Adını içimden söylerken bile hâlâ ürküyorum.
Çünkü bazı isimler,insanın içinde yankılanan boşluklara dokunur.
Bugün yine sana yazmayacağım. Göndermeyeceğim bu satırları.
Çünkü artık ne bir “merhaba”nın anlamı var,
Ne de bir “iyi ki doğdun”un ulaştığı bir yer.
Ama içimde,seni tanıdığım günden beri değişmeyen bir şey var:
Sana dair duyduğum o sessiz,kırılgan, anlatamadığım şeyler…
Belki farkında bile değildin,
Sana olan sevgim ne çığlıklarla duyuruldu ne de gözyaşlarıyla aktı.
Ama sessizlik bazen çok daha gürültülüdür,değil mi?
Senin sustuğun yerde ben çok şey söyledim içimden.
Her doğum gününde olduğu gibi,bu gece de içimde kutluyorum seni.
Bir mum yakmıyorum ama yüreğimde bir ışık hâlâ senin için yanıyor.
Keşke tanıdığımda başka biri olsaydım…
Belki cesaretim olurdu.
Belki seni kaybetme korkum,seni hiç bulamamaktan daha ağır gelmezdi.
Ama hayat bazen,tam olması gereken zamanda susar.
Ve biz,o suskunluğun ortasında ayrı yönlere savrulduk.
Yine de her şeye rağmen mutlu olmanı isterim bu hayatta o çok sevdiğim gülüşünü,bal rengi gözlerinin ışığını kaybetme isterim her ne kadar artık gülüşünü o bana derin anlamlı bakan gözlerini göremesem de onları bensiz de yaşatmaya devam et isterim…
Satırlarımın sonuna gelecek olursak
Sadece senin iyi olmanı isteyen bir yürekle şunu diyebilirim ki;
Her şeye rağmen
Doğum günün kutlu olsun Barış…
Her şeye rağmen iyi ki doğdun…
