sanırım kaç sene geçerse geçsin bu uygulamaya tıpış tıpış geri dönmekten kendimi alıkoyamayacağım. burası artık biz mezarlık gibi, çatlaklarla ve ölü hesaplarla dolu. soğuk bir esinti var, tüyleri diken diken eden türden ve en tuhafı ise hep gecenin en sessiz ve dingin anlarında hissediliyor. beyin gerçekten hiçbir şeyi yok etmiyor, yalnızca bizi unuttuğumuza, bazı alışkanlıklarımızdan ve duygularımızdan kurtulduğumuza inandırıyor ancak eninde sonunda geri döndüğümüz yer, yine burası. çünkü bu mezardaki çatlakların arasından bitkiler fışkırıyor, yabani otların yanında tomurcuklar da patlıyor. iyisiyle kötüsüyle var olmaya devam ediyor çünkü burada yatan duygular, tabutlar kadar derinlere gömülüyor.
