Yaklaşık bir buçuk sene evvel Funda, hayatının en olgun ve en masallara inanan kadınını gördüğünde şunları düşündü...
Her kadın kendi bedeninin tanrısallığını fark etmeliydi. Beden sayesinde hayat boyu savrulan aklın yolu belli oluyordu; bir dizi kapı, onlarca düş ve şiir anlaşılabiliyordu.
Beden kendi başına bir varlık idi. Ve ruh ile muhteşem bir ekolojik denge içerisindelerdi, tıpkı en derindeki canlının gün gelip en yukarıdakini beslemesi gibi.
Bu bedenin gücüydü.
Sanılanın aksine, beden asla ölmezdi. Buruşuk bir ten, kurnaz ve bilgeleşmiş bir kadını çağrıştırırdı; genç bir dudak ise bir pakete sığdırılmış taze hayatı.
Beden ölümsüzdü.
Yaş alan her kadın ölümsüzdü.
Kılık değiştiren doğaydı, beden değil.
Funda, yaşıtıyla ortak nefesi çektiği her gün, sanatı ve yeminleriyle evli bu kadının bedeninin ölümsüz olduğuna şükretti.
O yaş alacak, yaş alacak ve yaş alacaktı. Ama asla gitmeyecekti... O bir istasyon değil, içgüdülerin ta kendisiydi.
Zedelenmişleri toplar, Kibritçi Kız'ın yaktığı her kibriti geri dönüştürürdü. Funda için hakiki ev, birlikte gülüp ağladıkları satırlarda idi.
İyi ki ölümsüzdü, Funda'nın düşlerinin sağlığı için o yaşamalıydı.
İyi ki doğmuştu, ait olduğu yer Funda'nın hayatının ortasıydı...
Yaş günün kutlu olsun, güzel kadın. Güzel ve umutlu kadın.
Gösterilen emek ve özveri düşünülürse, açık ara benzersiz bir dosttun.
Ellerin için teşekkür ederim...
Şimdi beni daha sıkı tutabilirsin...
