bilinmezgece

Yoruldum artık her yol ağzında kendime rastlamaktan ....

İnsan bir defa doğar, birkaç kez ölür.
          Bu seferki son yolculuk, temelli gidiş.
          Ha teneşirde kıy adıma,
          Ha musallada ne fark eder!
          Aynıdır her terk ediliş.

Milyarlarca insanı ayakta tutan o söz "intihar edenler cennete giremiyordu değilmi"

"Nefes almak  yaşamak değildir" diyor, ya Sonra...

"Geç açtım, erken soluyorum.
          Ve ben bu gidişi durduramıyorum."

"Yüzün, dünyaya yakılan ağıtların önsözü olacak."

Kaç sözümü yuttum bilemezsiniz ..
          Boğazımda kılçıklı kelimelerin sancısı ..
          Bin söz biriktirdim de bir söz söyleyemedim..
          Allah'ım sen gönlümüze sağanak sağanak inşirah yağdır..

Artık bir çiçeğin kokusunu duymuyor kimseler,
          Ay dedeye iyi geceler demiyor,
          Bir çocuğun gözlerindeki sevinci görmüyor,
          Yorganın altına girip, hayal kurmuyor kimseler.
          Hiç ama hiç sevmemiş gibi herkes.

dağından ayrı düşmüş bir kurt uluyor.
          bir yel esiyor alnımda
          saçlarımı karıştıran bir el...
          
          göğsünü karla ovduğum bir kış bitiyor.
          
          görüyor musun:
          yıllar önce attığım ok
          şimdi düşüyor.
          
          aşk sende
          heves bende kaldı
          
          çok seneler geçti
          adın hâlâ
          bir alaçiçek gibi duruyor,
          büyüyor şuramda. 
          -kemal varol

"Herkese yürümüşsün caddeler boyu, bana gelince yorulmuşsun."
          
          Stefan Zweig