Bazı insanlar vardır ki sadece konuşmak için konuşur; kelimeleri doldurur ama anlam bırakmaz.
Sesleri yüksektir, cümleleri uzun, niyetleri belirsizdir. Dinlenmek isterler ama dinlemezler. Anlaşılmak isterler ama anlamaya yanaşmazlar.
Bir de bazıları vardır; az konuşur, hatta çoğu zaman susar. Ama sustuğunda bile bir ağırlığı vardır varlığının. Söylediği iki cümle, başkasının sayfalarca anlattığından daha çok şey taşır içinde.
Konuşmak kolaydır; zor olan kelimeye sorumluluk yüklemektir. Çünkü söz, çıktığı yerden geri dönmez. Ya iz bırakır ya da iz bırakmadan kaybolur.
İnsan, hangi tarafta durduğunu en çok da sustuğunda belli eder.
-Sahtekar-İkinci Yüzüm- 'den bir alıntı...