Ben acılarımda yalnızdım. O acıları unutmak için kitapların acılarına ortak oldum ve kitapların acılarını düşündün. İnsanlar beni gülümsüyirum diye mutlu sanıyor ama ben hergün her gece ölüyorum. Bunları neden yazdığımı bilmiyorum. Ama içimi dökmek istedim. Zaten kimse okumayacağı için sıkıntı yok. Ben kendi kendime anlatıyorum. Çünkü yalnızlığa çoktan alıştım ve sevdim...