Ben Ece Naz
Babasını daha 7 yaşındayken toprağa veren,
"şehit çocuğu" olmanın ne demek olduğunu o gün öğrenen Naz...
O gün sadece babamı kaybetmedim,
çocukluğumun bir parçasını da toprağa bıraktım.
İçimde bir şey sustu o gün,
bir daha hiç eskisi gibi olmadı.
Şimdi yazdığım her kurguda, her hikâyede
gizli bir gerçek yaşıyor...
Hep iki karakter var:
biri annem...
biri babam...
Kimse fark etmeyecek belki, ya çok sevdiğiniz yada hiç sevmediğiniz karakter olucakdı
kimse onların aslında kim olduğunu bilmeyecek...
ama ben bileceğim.
Ben yazdığım kitapta ailemi saklayacağım.
Onları kelimelerin arasına gizleyeceğim,
satır aralarında yaşatacağım.
Çünkü bazı sevgiler yüksek sesle anlatılmaz...
bazı acılar gösterilmez...
ve bazı insanlar,
en çok yazdıklarında yaşar.
Benim ailem de
yazdıklarımın en derin yerinde yaşayacak.