🎄

"Eğer benim babamsa, tüm hayatı acı içinde kıvranarak geçmiş olmalıydı, aksi takdirde onu affedemez, onu sevemezdim. Annemin hasretinden şişelerin dibine vurmuş, belki kabadayılar gibi sokaklarda aşk acısından naralar atarak sendelemiş, düşmüş, rezil olmuş olmalıydı. Bana dair bir bilgi ya da alaka yoktu muhtemelen içinde, en azından annemi çok sevmiş, annemi çok özlemiş olmasıyla avutacaktım baba hasretiyle dolu yüreğimi. En azından annemi seviyor diyecektim, belki bir gün beni de sevmesini umarak."

"Çok basit bir şey istemiştim hayattan, çok basit. Bir tane babam olsun istemiştim, bir tanecik babam olsun. Onun da benim babam falan olacağı yoktu işte. Neyse."

"O genç delikanlının en büyük ve tek hayalinin, seyirden döndüğünde Güzin ve kızlarının onu limanda karşılaması olduğunu hatırlayınca Atilla başını eğdi, omuzları sarsılmaya başladı."

"İlk kez babamın sofrasındaydım, onun parasıyla kazanılmış bir ekmeği yiyordum."

"Annemin, "Güzin Kuneralp" yazdığı sayfanın tepesine, tarihin biraz üstüne kocaman harflerle, "Ülkü Kuneralp" yazdım, tam dört defa."

"Artık Ülkülerimin bir Atilla'sı vardı, artık onlara kızmak, kendilerine bir baba bulamasınlar diye onları azarlayıp susturmak zorunda değildim."

"İçimdeki bütün çocuklar, bütün yetim Ülküler bir çocuk parkına koşar gibi toplaştılar onun etrafına, yüzüne merakla baktılar, fotoğraflardan ezberledikleri Atillaların yerine kanlı canlı bir Atilla koydular, o artık içimdeki bütün çocuk Ülkülerin babasıydı, babam olmasa bile. Atilla'yı artık o küçük, yetim Ülkülerin kalbinden hiç kimse ayıramazdı, belki annem bile."

keşke daha fazla ülkü ve atilla sahnesi olsa

"Hayatta en çok istediğim şeylerden birinin babamla dans etmek olduğunu biliyor muydu? Birkaç haftadır, bu hayatta en çok istediğim şeylerden birinin onunla dans etmek olduğunu biliyor muydu? Onunla dans edebilmek, onunla kalabilmek, onun hayatına sığışmak için sevdiğim adamın saadetine katlandığımı biliyor muydu?"

"Gözlerimi kırpıştırdım, işte şimdi hep istediğim o yerdeydim, Atilla'nın kolları arasında. Kafamı göğsüne yaslasam belki yıllarca ağlardım, içim öyle kırık döküktü ki, ufacık bir bakışa, bir kuru şefkate muhtaçtım."

"O an bir şey oldu bana. Atilla, uzandı ve çocuk yüreklerimin kafeslerini açıp içimdeki bütün kuşları özgürlüğe doğru savurdu sanki. Burnumun direği sızladı, ne garip, kimsede bulamadığım ve benden kilometrelerce uzakta olan bir şehriyeli domates çorbasının kokusunu iliklerime dek hissettim. Öyle yakın, öyle değerliydi ki şu çaba bile..."

"Belki şimdi bir babam var sanıyordu, ilgisiz, arayıp sormayan, beni sevmeyen ama varlığını bildiğim bir baba. Oysaki yoktu, hiç yoktu, bir damla kadar bile babam yoktu ve utanmasam, "Benim aslında hiç babam olmadı, biliyor musunuz," diyecektim."

"Atilla'nın bana ve anneme yaptığı işte buydu, o hep doğruydu ve biz anne kız, Atilla'nın karşısında hep yarımdık, hep takdir edilmek istiyorduk."

"Büyüdüm, olgunlaştım, deme bana. Sen busun. Bir yerlerden hep baba aradın kendine. Sandıklardan, gazetelerden, başka ailelerden, başka çocukların babalarını çalmak istedin hep, hep babalarını kıskandın. Neden Atilla'yı birden bu kadar çok sevdim deme o yüzden. Asla deme. Atilla on gömlek fazla bir baba senin için, sen hayatında bir tek kez gördüğün taksi şoförlerini bile baban olarak hayal etmiş bir çocuktun. Atilla on gömlek fazlaydı sana, biçilmiş kaftandan ötesiydi."

"Hayır, buyum, dedi içimden bir ses kendime. Buyum ben, kabullen artık. Bana ahlak pazarlama, Ülkü, doğruya çekmeye çalışma beni, hiç taşımadığın sıfatların sahibiymişim gibi yargılama da beni. Ben buyum, evet. İlkokulda her sabah onu okula babası getiriyor diye durduk yere süslü tüylü kalemini alıp üzerinde tepindiğin Şevval'i hatırlıyor musun? Ya karne günü babası elinde oyuncak bebekle geldi diye kalemliğini çöpe attığın Yağmur'u? Lisede babasıyla çok iyi anlaşıyor diye kıskanmaktan kudurduğun sıra arkadaşını? Sonra onun hoşlandığı çocuğa bilerek, isteyerek, sırf o mutsuz olsun diye nasıl ilgi gösterdiğini? Neden? Çünkü babası vardı, babası onu çok seviyordu ve hayatta bir şeyler kaybetmeliydi, değil mi Ülkü?"

"Bir babanın karşısında azar yeme ihtimaliyle ve korkuyla titremekten öylesine memnundu ki, şaştım kaldım. Bir babadan gelebilecek her şeye ne de açtı o, utanmasa azarlanmak için yalvaracaktı. Önemsenmek, düşünülmek, uyarılmak istiyordu bir yandan, onu anlıyordum. O maalesef böyle bir kızdı işte, arkadaşlarını bile kıskanırdı, belki hiç dostu da olmamıştı bu yüzden, çünkü Ülkü paylaşmayı bilmiyordu, çünkü Ülkü hayatı boyunca kendi eksikliklerini kapatmak için başkalarının tamam oluşuna çomak sokmaya çalışmıştı, tıpkı şimdilerde yaptığı gibi."

"Bir zaman makinesi olsaydı 1974 Mersin'ine gider ve anneme yol gösterirdim. Ona sutyenler, ağdalar, hatta yeni ve güzel elbiseler alırdım, hoş, cafcaflı pabuçları, dolgu topukluları olurdu. Lastik pabuçlarından utanmazdı. Sonra ona derdim ki, beni boşver, ben hiç doğmasam da olur, sen hep Atilla'yla kal."

"Benim ülkem neresiydi, peki ya vatanım?"

"Acıbal," diye mırıldandı iç yakan bir sesle. "Acın bile senden çok benim içimi dağlıyor."

keşke o sonu değiştirebilseydim...

kitabi ilk okuduğum zamanlar ben de sizinle ilgili her şeyin içimde ukde kalacağını bilmiyordum

"Adımı Ukde koyarken onunla ilgili her şeyin içimde ukde kalacağını bilmiyordu."