Bölüşebileceğim sanal arkadaşlara ihtiyacım var sanırım.. Eskiden dc sunucusu ile tanıştığım iliklerime kadar nefret ettiğim o 'arkadaşları' bile özlemiş gibiyim.. Keşke yine olsa böyle bir ortam, sanal arkadaş ortamı salakça gruplardan, şarkılardan, dizilerden, rp ortamından bahsedilen çok eğlenceli bazen çocukça, belki de bu ergence. Ne derseniz deyin içimdeki özgürlük arayan ruhun en ekstrem duygularını yaşadığı ortamdı bu. O enerjik çocuğun, yaramaz ve birazcıkta mızıkçı karakterin nazlandığı, arkadaşlarını savunduğu o ortamdı işte. Gerçek hayatta soğuk, mesafeli ve bir anne gibiyim. Arkadaşlarım bazen anne der şaka anlamında bile değil hem de. Ama ben o yaramazın, o şımarığın, o konuşkanın, o her şeye ilgi duyan kızın varlığını biliyorum. Sert bir kaya gibi derler bana. Özgüvenli, kimse tek bir kelime bile edemez 'O' kızım ben. Ama işte o çabuk kırılan, incinen, mızıkçı çabuk bağlanan bazen de özgüven eksikliği yaşayan kız içimde. Çırpınıyor, içindeki panzehiri bir yerlere dökmek istiyor. Evet zehir değil panzehir. Çünkü, bu kırgın kız kendi kırıklarını umursamadan hem diğerlerinin hem de kendi sert yanımın yaralarını sarıyor. Kimse de anlayamıyor işte. Şimdi elimi nereye atsam boş. Herkesin işi gücü var. Benim de olduğum gibi. Artık telefon arkasından duygularımı aktaracak kimsem yok. Sanmayın ki o kişileri yalnızca kendi duygularım için istiyorum, hayır. Bu geçmişe bir özlem sadece. Gece sohbetleri, sesli konuşmada ses açma sorunsalı, bir birimizle bir şeyleri paylaşmamız. Belki de en dürüst yanımı paylaştığım için özledim ne bileyim. Kimseye demediklerimi, hesabını silmiş random şahıslar biliyor işte. Biraz içimi döktüm, azıcık poetik olabilir.
