𓆰𓆪

SOYLEMEZSEM CATLARİM OYLE BOYLE BİSEY DEGİL

@evrem044  BUNU SOYLEYEYİM Mİ SANA BAK 

@evrem044  YA BRONZ HAKKİNDA OYLE Bİ SPOİ YEDİM Kİ VERVEE

insan, nefes aldığı sürece sürekli yanlışlar yapar. tanımadan yanlış kişileri hayatına alır, tanıdığını sandığı kişiyi de aslında hiç tanımadığını anlar. yapmayacağı hataları yapar, istemediği şeyleri yapmak zorunda kalır.

ne olmuştu da, "seninle dünyanın her yerine gelirim," diyen Müzeyyen, durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı. nerelere gidiyordu? gelirken getirdiği bakışlar ne dalgaydı? hangisi Müzeyyen'di? ya da Müzeyyen kimdi? ilk tanıdığın kimdi, şimdiki kim?

kaybedilen birini hatırlamak cesaret isterdi. çünkü her hatırlayış, onu bir kez daha kaybetmek demekti. insan bazen unutsam geçer diye düşünürdü ama unutuş, sadakatsizlik gibi gelirdi. acının içinde kalmak, ona tutunmak daha doğru gelirdi. sanki acıyı bırakırsa, onu da tamamen bırakacakmış gibi.

kırmızı ip, iki insanın hayatında yalnızca bir başlangıç değil, aynı zamanda bir yolculuk açarmış. çünkü buluşmak yeterli değilmiş; bağın gücü, iki ruhun birbirine nasıl tutunduğunda saklıymış. çünkü kırmızı ip, yalnızca iki insanı birbirine bağlamazmış; aynı zamanda en zayıf yerlerinden sınarmış.

ve an gelir. dünya bir anlığına durur gibi olurmuş. insan bunu fark etmez, ama kalp anlar. zaman o kadar ince bir çizgide titrer ki, iki ruhun sessizce birbirine dokunduğu o anda evren eski bir sözünü yerine getirmiş olurmuş. işte o an, kırmızı ipin kaderi tamamlanır, iki ucu birbirine iyice yaklaşırmış. insan yıllarca aradığı huzurun nedenini çözemediğini düşünürken, aslında ip her şeyi sessizce anlatıyormuş.

zaman ilerledikçe yollar değişir, şehirler değişir, insanlar değişirmiş. ama kırmızı ip, insanın doğduğu andaki hâlini hatırlarmış. ve gün gelir, iki ruhun yolu kesişmek zorunda kalırmış. bazen bu buluşma yanlış gönderilen bir mesajda bazen bir kütüphanenin sessiz bir köşesinde olurmuş, raflar arasında dolaşırken aynı kitaba uzanan iki el, bazen bir tren camından yansıyan gözlerde olurmuş. bazen uzak bir şehirde, yağmurun altına gizlenmiş bir tesadüfte. bazen de hiçbir anlam taşımayan küçük bir çarpışmada. ama kaderin attığı her adım, ipin titreşimini güçlendirirmiş.

"hatrımdan kalıyorsan hiç kalma, bırak"

Deli diyorlar bana, desinler değişemem‘

Sevdim seni bir kere başkasını sevemem‘

Bendeki mevsimler,sana hep bahar..’’