elaveamiralen

finalini bekledigim bir kurgu var ona da daha uzun zamandir bolum gelmedi

iste okuyamiyirum bu arlar hic bir sey sarmiyor

dark okuyunca bogulacakmis gibi hissediyorum resmen😔

okula gittin mii nasil gecti

biraz hastayim ya soguk almisim onun diisnda bende iyiyimm

iyiolll

demem o ki ben değilim iyi bi’ fikir

sabahına görürsem içim ürperir

e bi’ gecelik olsa tabi hoş gelir

ne olmuştu da, "seninle dünyanın her yerine gelirim," diyen Müzeyyen, durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı. nerelere gidiyordu? gelirken getirdiği bakışlar ne dalgaydı? hangisi Müzeyyen'di? ya da Müzeyyen kimdi? ilk tanıdığın kimdi, şimdiki kim?

kaybedilen birini hatırlamak cesaret isterdi. çünkü her hatırlayış, onu bir kez daha kaybetmek demekti. insan bazen unutsam geçer diye düşünürdü ama unutuş, sadakatsizlik gibi gelirdi. acının içinde kalmak, ona tutunmak daha doğru gelirdi. sanki acıyı bırakırsa, onu da tamamen bırakacakmış gibi.

kırmızı ip, iki insanın hayatında yalnızca bir başlangıç değil, aynı zamanda bir yolculuk açarmış. çünkü buluşmak yeterli değilmiş; bağın gücü, iki ruhun birbirine nasıl tutunduğunda saklıymış. çünkü kırmızı ip, yalnızca iki insanı birbirine bağlamazmış; aynı zamanda en zayıf yerlerinden sınarmış.

ve an gelir. dünya bir anlığına durur gibi olurmuş. insan bunu fark etmez, ama kalp anlar. zaman o kadar ince bir çizgide titrer ki, iki ruhun sessizce birbirine dokunduğu o anda evren eski bir sözünü yerine getirmiş olurmuş. işte o an, kırmızı ipin kaderi tamamlanır, iki ucu birbirine iyice yaklaşırmış. insan yıllarca aradığı huzurun nedenini çözemediğini düşünürken, aslında ip her şeyi sessizce anlatıyormuş.

zaman ilerledikçe yollar değişir, şehirler değişir, insanlar değişirmiş. ama kırmızı ip, insanın doğduğu andaki hâlini hatırlarmış. ve gün gelir, iki ruhun yolu kesişmek zorunda kalırmış. bazen bu buluşma yanlış gönderilen bir mesajda bazen bir kütüphanenin sessiz bir köşesinde olurmuş, raflar arasında dolaşırken aynı kitaba uzanan iki el, bazen bir tren camından yansıyan gözlerde olurmuş. bazen uzak bir şehirde, yağmurun altına gizlenmiş bir tesadüfte. bazen de hiçbir anlam taşımayan küçük bir çarpışmada. ama kaderin attığı her adım, ipin titreşimini güçlendirirmiş.