"Onun sana ışığın varlığını öğrettiğini söylemiştin ama bilmiyorsun ki sen ışıkla değil, karanlığın varlığıyla mutlusun." dedi keskin bir tonla. Bir yandan da gözlerini yüzümden ayırmıyordu. O kadar içmişken, hala kendini kaybetmeden konuşabildiğine hayret ettim.
Karanlığı her zaman seven bir insan olmuştum çünkü karanlık, ne zaman derin düşüncelere dalsam, o düşüncelerimi sır tutar gibi içinde saklıyordu. Aynı şu an olduğu gibi, bu düşünceler, Rüzgar'ın odasının karanlığında sonsuza dek kaybolacaktı.
"Nasıl bilebiliyorsun?" diye sorduğumda tekrar yükselen ve etrafa yayılan duman, Rüzgar'ın bir sigara daha yaktığını gösteriyordu.
"Çünkü alışmışsın." dedi yayılan dumanın arasından. "Birinin yokluğuna kendini alıştırırsan, sen de onunla beraber yok olursun."
-Okyanusla Dans 11.Bölüm Kumar-