Ortada emek verilmiş bir kitap var ve senin buna dair tek katkın ‘bok gibi olmuş’ demek. Hayatında bir sayfa bile yazmamış, bir fikir üretmemiş, bir işi baştan sona bitirmemiş birinin bu kadar rahat konuşması zaten başlı başına komedi. Sen neyin otoritesisin? Hangi başarın var da birinin aylarca, belki yıllarca uğraştığı bir şeye bu kadar seviyesizce laf atabiliyorsun? Eleştiri bilgi ister, emek ister, birikim ister. Senin yaptığın şey eleştiri değil, boş özgüvenle yapılan ucuz bir sallama.
İnsanlar üretirken sen kenardan laf atarak kendini önemli hissetmeye çalışıyorsun. Bu ne zekâ ne cesaret; bu düpedüz kompleks. Çünkü hiçbir şey başaramayan insanlar, bir şey başaranları küçümseyerek kendini rahatlatır. Sen de tam olarak bunu yapıyorsun. Beğenmeyebilirsin ama bunu ifade edemeyecek kadar sığsan susmak da bir seçenek. ‘Bok gibi olmuş’ demek seni zeki, farklı ya da havalı yapmıyor; sadece görgüsüz ve seviyesiz yapıyor.
Hayatında ortaya koyduğun tek bir somut iş yokken başkasının emeğini yerden yere vurman acınası bir ironi. Sen üretmiyorsun, sen denemiyorsun, sen risk almıyorsun bile. Sadece klavyenin arkasına saklanıp başkalarının emeğine çamur atıyorsun. Bu da seni eleştirmen değil, sadece klavye kabadayısı yapar.
Bir dahaki sefere bir işe laf atmadan önce aynaya bakıp şunu sor: Ben hayatımda ne başardım? Ne ürettim? Hangi emeği ortaya koydum? Cevap koca bir hiç ise, o zaman haddini bilip susmak en mantıklı hareket olur. Çünkü senin boş lafların, başkasının emeğini küçültmez; sadece senin ne kadar boş konuştuğunu gösterir.
