Uzun zamandır o kadar berbat bir haldeyim ki asla toparlayamıyorum dışarıdan çok normal gözükmeye çalısıyorum ama beynim hiç susmuyor bir dakikam bir dakikamı tutmuyor korkuyorum yemin ederim ki her şeyden korkuyorum ve bu korku beni ölüme sürükleyecek gibi hissediyorum yaşamak istiyorum ben diğer insanlar gibi olmak istiyorum bir şeyleri kafamda bu kadar büyütmeden hareket edeyim istiyorum mutluluktan kaçmayıp üzüntüyle baş edebileyim istiyorum ama olmuyor bunları ne kadar çok istesem de günün sonunda yine aynı şekilde belki de daha kötü bir halde buluyorum kendimi ben artık cidden nefes almak istiyorum çünkü çok yoruldum
Ben neden böyleyim ki neden her şeyi bu kadar çok düşünüyorum neden tek basıma bir şey yapamıyorum neden tek bir basarım bile yok neden sadece kendimin öncelikte olduğu bir hayalim yok neden hep yanımda birilerini arıyorum neden hep kırılan ben oluyorum neden hep sevgiden mahrum kalan ben oluyorum neden duygularımı istediğim gibi ifade edemiyorum
@ elzemstk o kadar huzurlu hissettiriyor ki burası şu an ilk geldiğime kıyasla şu an cidden evmis gibi geliyor garip ama sanki hep buradaymısım gibi o kadar güzel ki bakınca her şey normal geliyor kimse sorsan bildiğin normal bir şehir gibi ama hissi çok güzel o kadar farklı ve güzel hissettiriyor ki