Ben işçi çocuğuyum evlâdım
Demiryolu atölyesi işçilerinden
emekli Şükrü'nün oğluyum
Ekmekle doydu karnım
Ekmekle avutuldum
Ekmekle korkutuldum
Sen sofraya havyar da koysan kuzu kızartması da
önce ekmeğe varır elim
Çilemin adı benim
ekmek kavgası
Hiçbir şey istemedim şu dünyada kendim için
ne köşk ne araba ne para
Tükürmüşsem içine
senin tapındığın o sıfatların
Satıyorsam emeğimi yok pahasına
Ben işçi çocuğuyum evlâdım
benim davam başka dava
Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
Gittiler akşam olmadan ortalık karardı