ემილია

ნეტავ მას ასეთი საშინელი ტანჯვისათვის არ გავეწირე, ნეტავ არ მივეტობევინე...
          ნეტავ ჩემთვის ფუჭი იმედები არ მოეცა...
          
          სული მტკივა, რადგან ვიცი ის ეხლა სხვის მონაწერზე იღიმება, სხვას უყვება მის სიზმრებზე, სხვისი ღიმილის მიზეზია...
          
          მეშინია იმის წარმოდგენა, რომ სხვა გოგოს უთბობს თავისივე ხელებით, გათოშილ თითებს...
          
          მეშინია, რადგან ძველებურად აღარაფერი იქნება... 
          მან მე დამივიწყა...

მეშინია...
          მეშინია, რომ ისე მოვკვდები, ვერ გავიგებ რა არის რწფელი სიყვარული...
          
          მეშინია, რომ  საყვარელი ადამიანები დამტოვებენ...
          
          მეშინია, რომ ყველას იმედს გავუცრუებ...
          
          მეშინია, რომ ოცნებები არ ამისრულდება...
          
          მეშინია, ყველაფრის... მაგრამ არა სიკვდილის...

მონატრება?
          გრძნობა, რომელიც იმდენად მწარეა, იმდენად, რომ გული ნაწილებად გეფშვნება...
          კისერში კი რაღაც დიდი, რაღაც მწარე, გეჩხირება...
          გინდა რაიმე თქვა...
          გინდა რაიმე გააკეთო, მოიმოქმედო, მაგრამ უბრალოდ ადგილიდან ვერ იძრვი და იმ დიდ, მწარე ბურთს გაჭირვებით ყლაპავ.
          მაგრამ რა ეშველება, ნაწილებად დაშლილ გულს?
          არაფერი...
          ის ვერ გამთელდება...
          ბოლომდე, ვერასოდეს გამთელდება...
          ყოველთვის გეტკინება, ყოველთვის მოგინდება მასთან, მაგრამ არაფერს გააკეთებ, რადგან ესაა სწორი. 
          სწორია, რომ ეხლა მისი მონატრება გტანჯავს, რადგან საკუთარი თავი ამისათვის შენ გაიმეტე...

Yvelaze kargiragacc ariss rac odesme wamikitxavs love you girl❤️‍