Dertleşme zamanı. Benim hiç arkadaşım yok. Yani ben yok gibi hissediyorum. Bana çok değer veren, beni önceliklendiren bir arkadaşımı kendi mallığıma kaybettim ve o zamandan beri böyle hissediyorum. Onun dışında arkadaşlarım var ama ben aramadığım sürece asla aramıyorlar, sormuyorlar. Ortaokuldan beri arada konuştuğum biri var. Z olsun. Onunla aynı kafada değiliz, muhabbet sarmıyor ama vefalı tatlı biri. Liseden biri var G olsun. Sürekli meşgul, bana asla vakit ayırmıyor ayırmasını istesem bile sosyal pilinin olduğu bir vakti bulmam gerekiyor. Gerçek arkadaşım gibi değil. Sonra A var. A ne zaman yazsam müsait, en sevdiğim huyu. Gerçek arkadaş dediğin öyle olur çünkü. Eğer gercekten gerçekse en zor anında bile seninle buluşur ve sen ona iyi geliyor olursun zaten. Bu A biraz kötü yolda. İçki, uyuşturucu, erkek ortamı. Bazen korkutuyor beni. Bu seferde ben yeterince iyi bir arkadaş değilmişim gibiyim. 20 yaşındayım ve hala gerçek dostum dediğim birisi yok tam olarak. Bu beni çok üzüyor. Sadece 1 kişi. Sohbeti saran, hem eğlenebildiğim, hem üzülebildiğim estetik kaygıları olmayan, hayata bakışımızın uyduğu sadece 1kişi olsa. Çok mu şey istiyorum? Gelin takımı izlerken çok özenmiştim mesela böyle dostlukların olacak gerisi yalan dolan gerçekten diye. Ve bende 1 tane bile yok.