Diyemediklerimle Baş Başa kitabımın son şiiri. Çünkü artık diyemediğim bir şey kalmadı.
HÜKÜM
Bütün odalar boşaltıldı, perdeler çekildi,
İçeride biriken o ağır duman artık dışarıda.
Sınır boylarında bekleyen o son asker de çekildi,
Toprak, üzerinde kimin ayak izi varsa ona kaldı sonunda.
Bir hayaletin gölgesi sığmış da koca bir ömre,
Benim sığındığım o liman, meğer başkasının enkazıymış.
Emeği bir kefen gibi sardım da o soğuk mermere,
Meğer en büyük haksızlık, kendine geç kalmakmış.
Gözyaşının dili olsa, döküldüğü toprağı tanırdı,
Şimdi her damla, kendi yatağında yabancı bir sızı.
Ateşi köz sananlar, yandıkça uyanır sanırdı,
Oysa kül olanın feryadı, kapatırmış tüm gökyüzümüzü.
Artık ne bir harf kaldı heybemde, ne de bir hece,
Mürekkep kurudu, kağıt sustu, ses dindi.
Gündüzü olmayan o uzun ve karanlık gece,
Kendi sahibinin boynuna bir ilmek gibi indi.
Mührü vurdum kitabın son dikiş yerinden,
Diyemediğim ne varsa, artık toprağın altına emanet.
Sıyrıldım o tozlu ve yalancı kimliğimden,
Bu sessizlik, en büyük ve en son kıyamet.
