Her evin kendine ait bir kokusu vardır. Girdiğiniz zaman o evde pişen yemek, yapılan temizlik ayrı bir hava verir beton yığınına. Evet beton yığını diyorum çünkü öyle ve o betonları ev yapan işte o kokudur. İster kendi eviniz olsun ister başkasının evine gidin o koku her evde farklıdır. Ayrı bir hava verir, sahiplenirsin, benimsersin, seversin, huzur bulursun o kokuda. Ayrıca sizin olmasına da gerek yoktur burada, yani evin sahibi olmak zorunda değilsiniz ama içinde siz yaşıyorsanız artık orası size aittir, sizindir. Bu yüzdendir ya ailedeki dede, babaanne ya da anneanneleri kendi evlerinden uzaklaştıramazsınız. Ömürleri geçmiştir orada . İyi kötü, acı tatlı ne varsa orada yaşamışlardır ve en önemlisi sahiplenmiş ve benimsemişlerdir. Bu arada "ev" diye ifade etmeme takılmayın aslında bahsettiğim şey ev değil bütün bunlar bir evi yuva yapan şeyler...
Bir söz var ya "doğduğun ev kaderindir" bir yere kadar doğrudur ve bir yerden sonra kontrolü ele alıp kaderinizi gücünüz yettiğince, üzerinize düştüğünce değiştirebilirsiniz. Kendime baktığımda yıllardır değiştirmek için mücadele ettiğim halde hala değiştiremediğimi görüyorum. Artık yaşadığım bu evi, bu odayı sahiplenemiyorum ve hatta gelmek dahi istemiyorum. Odada kitap okuyorum sessiz sakin anlamıyorum ama bir kafeye gidiyorum kulağımda kulaklık bir şeyler atıştırırken okuduğum şeyi anlıyorum. Sanki zihin-beden çatışmasının farklı bir uzantısı gibi.
Aslında bu çatışma yıllar önce babamla başladı, sonra annemin vefatı da gelince artık zihnim burayı kabullenmeyi bıraktı. Tabii manevi olarak yani duygusal anlamda da içinde bulunduğum olaylar da buranın artık benim için bir yuva yani sahiplendiğim, benimsediğim bir yer olmasını tamamen bitirdi. Her şeyden, herkesten soğudum gibi bu beton yığınından da soğudum ve artık gerçek anlamdaki buz gibi duvarlar bana yalnızlığın o keskin soğuğunu daha iyi hissettiriyor. Hatıralarla dolu olan eviniz hakkında bunları yazmak ne kadar acı, acı ama gerçek...
