ً

her şeyimi paylaşamıyorum. paylaşmaya kalkışınca, yapsam da yapmasam da fark etmediğini fark ediyorum. acı her yanıma yayılıyor ama fark ettiremiyorum…

ben 
          kendime 
          değer vermedikçe 
          bana 
          kim 
          değer versin 
          ki

yüreğimde sancı

göz yaşlarım cehennemde ateşinizi harlar belki de

böyle yapma ağlarım

kırmak ve kırılmak

hayal kurmayalı epey oluyor. dünyanın gerçeklerine öyle bir kaptırmışım ki kendimi. gözlerimi kapadığımda uykuya dalıveriyorum. öyle bi hırpalıyor ki gün beni hayal kuracak zaman dilimini atlıyorum. gerçeklik o kadar sarmış ki beni rüya değil kabus görüyorum.

perişan halimi içimde yaşarım ben genelde. yani eskiden yaşardım. şimdi akıllandım. ne saçma şey varsa söylüyorum yüzüne insanların şak diye. tamam daha yeni başladım bu serüvene ama bakalım oluyor gibi. bahane üretemiyor karşımdaki insan artık çünkü her bahanesine mantıklı cevabımı söylüyorum. önceden olsa aman neyse tamam diyip susayım derdim o zamanda içimde kalırdı üzülen ben olurdum. şimdiyse söylüyorum ve üzülen ben olsamda içimde kalmıyor bu sefer. içim içimi yemiyor bu sefer. bu sefer kötü hissetsem de için rahat kalıyor. anlatabiliyor muyum?

ağlayamamak ne zormuş,

kırılır kanadım, dönemem geriye