සන්ධ්‍යාවේ රන් පැහැයෙන් අහස මැකෙන වෙලාවේ,
මගේ සිනාවත් හිරු සමඟ ගොස් සැඟවෙනවා.
ඉතිරි වෙන්නේ නිහඬයෙන් පිරුණු ලෝකයක්-
මටම පමණක් අයත් වූ, කවුරුත් නොහැදූ.
හමා යන සුළඟ මගේ නාමය දන්නා වගේ,
ඒත් එයත් මාව අතහැර යනවා මැදින්.
දුර තාරකා අඳුරු ගඟක් මත දිලිසෙද්දී,
ඒවාටත් මාව මතක නැති වගේ හැඟෙනවා.
කතා නොවුණු වචන මල් වගේ හිස් අත් තුළ,
වියළි ගිලිහී යනවා හෙමින් හෙමින්.
මතක නම් තවමත් සුවඳක් වගේ ඉතුරුයි,
හැබැයි එයත් කාලය සමඟ මැකී යනවා.
කැඩිච්ච සිනාවක් ඇඳගෙන දිනයක් ගත කළත්,
රෑවට ඇත්තම හඬ හෙළි වෙනවා.
එය කෑගැසීමක් නෙමෙයි-
නිහඬව හඩන හදවතක ගැඹුරු හුස්මක්.
ඒත්,
ඉතින් මම තවමත් ඉන්නවා-
අඳුරට හුරු වූ ආලෝකයක් වගේ,
කිසිවෙකු නොපැමිණෙන මාවතක් බලාගෙන,
එක් හඬක්වත් එයිද කියලා
හදවතින්ම ඇහුම්කන් දෙමින්...........................................................................The room remembers every breath I never spoke,
Dust dancing where laughter used to live.
Windows stay open, waiting for footsteps
That forgot the way back.
The night sits beside me without a name,
A quiet companion stitched from silence.
Even the stars seem distant-
Like they belong to someone else's sky.
I trace old conversations in the air,
Fingers trembling over invisible echoes.
Every word I saved for "someday"
Now drifts like unclaimed letters.
The mirror knows a stranger
Who smiles just enough to survive the day,
But at dusk, the truth slips through-
Soft, aching, impossible to hide.
And still, I remain-
A heartbeat in an empty rhythm,
Listening for something
That might never answer.