''Tamam, şimdi bir daha!'' diye bağırıyordu doktor.
Heyecanlı, mutlu, umutluydu... 
Üstelik bu onun için ilk değildi, sonda. 
Ellerine doğan her can onun için bu hayata duyduğu aşktı.
Yaşatmayı ve yaşama getirmeyi seviyordu.

Belki bilmiyordu,
Belki farkında değildi ama bana yaptığı pekte yaşatmak olmayacaktı; 
Eylül ayının sonlarına doğru dalından kopan bir yaprağın yerine gelmiş olmalıydım dünyaya. 

Hep bir telafi mesaisi bilirsiniz;
Bir şeyler gider ve yerine yenileri gelir. 
Rüzgarın estiği yönün pek önemi olmayacaktı bu dakikadan sonra benim için yada güneşin kaçta doğup battığının. 
Nefes aldığım ilk andan itibaren hissettiğim tek bir şey vardı artık; solmak...   

Ha unutmadan!
Basit iki ''Merhaba.'' kelimesi ile başladı tüm hikayem. 
Düşünceler sonbahar kadar güzeldi bu hikayede,
Bitişler ise ilkbahar kadar tam başlaması gereken yerde!