Neredeyse 5 yıl oldu buralardan gideli. Sanki sürekli ziyaret ettiğim bir mezarlığa uğramayı bıraktım da, ceset olarak geri döndüm ait olduğum yere.
Biliyorum bu satırları kimse okumayacak, okusa bile benim okumasını istediğim insanlar olmayacak ama ben yine de yazmak istiyorum.
Benim yıllardır söylemek istediklerim hep içimde ukte kaldı. Hiçbir zaman gözyaşlarını tutan biri olamadım. Dudaklarımdan dökülemeyen her kelime gözlerimden taştı. Belki bu satırları yazarken ağlamama sebebim de budur, nihayet söylemek istediklerimi söylebildiğim içindir.
Vakti zamanında birine, her hikaye mutlu sonla değil de içimizdeki sonla biter demişim. Benim her sayfam yarıda kaldı, birlikte hikayemi yazmaya başladığım herkes rastgele bir satır başına ulaştığımda yalnız bıraktı beni. Neden kimse benimle bir son yazmak istemiyor?
Ben hep sevdim, gerçekten... Kalbim sızlıyor, ben her seferinde yeni bir sayfa açarken ve o sayfayı taşırarak dolu dolu yazmayı hayal ederken... Aldığım karşılık bu mu sahi? Hiç sevilmemişim. Hiç umursanmamışım. Her şey külliyen yalanmış. Ve ben istemeye istemeye o sayfaların hepsini yırtıp atmak zorunda kaldım. Beni buna mecbur ettiler.
Buraya bir daha ne zaman geri dönerim ya da ne zaman yazarım bilmiyorum. Ve bu gece, bu defteri kapattığım son gün olsun.
Sevgilerle...
