Wjeżdżamy do strefy promu. Legitymuję się jedynie czymś na wzór starego paszportu lub jeszcze starszego dowodu, który wiem jak wyglądał tylko dlatego, że moja matka zostawiła sobie taki na pamiątkę, gdy w obowiązku było wymienianie dokumentów na plastikowe. Cieszę się, że wcześniej pozostawiłam go na siedzeniu samochodu, bo gdyby był w torebce, tak jak przepustka, to teraz miałabym niemały problem.
– Wraca pani do Viridi pace? – pyta strażnik. W jednej dłoni trzyma coś na wzór latarki, a w drugiej mój paszport, dziś często zwany rodowodem. Nie ma na sobie kamizelki kuloodpornej ani kombinezonu moro. Jest w garniturze i płaszczu. Od innych mężczyzn odróżnia go tylko symbol na opasce, którą ma założoną na lewe ramię.
– Tak, proszę pana – odpowiadam, jednocześnie wypatrując czy na wodzie stoi jakiś prom, który dostarczy nas do miejsca zamieszkania.
– Poproszę przepustkę. – Strażnik przekłada mój rodowód do ręki ze skanerem i wyciąga dłoń w moją stronę.
– Wracam do domu, więc to nie powinno być konieczne – zauważam na głos.
– I normalnie by nie było, ale imperator Viridi pace zamknął granice. Bez przepustki żadna kobieta nie zostanie wpuszczona na prom.
– Tłumaczę panu, że ja wracam, a nie uciekam – powtarzam z naciskiem.
– Nie da się przejść granicy bez przepustki – trwa przy swoim ten cholerny służbista.
– Jestem żoną imperatora Viridi pace. Żoną Bruce BraveWinnera – tłumaczę ostrym, stanowczym, może nawet trochę agresywnym tonem.
– Wiem – odpowiada spokojnie strażnik. – Ale to niczego nie zmienia – uświadamia mnie.
To boli. Z jednej strony jest się kimś. Ludzie mnie znają i szanują, a z drugiej, bez piśmiennej zgody męża, nie mogę wjechać na głupi prom, gdy on zapragnie mieć taki kaprys.
https://www.wattpad.com/story/209259481-novus-ordo-bruce-katerina
