من توي اين چند روزه واقعا پير شدم انگار بعد از تو مجبور شدم به نفس كشيدن اجباري كه شايد ظاهر خوبي داشته باشم اما از درون يه ادم چروكيدهٔ نود سالهٔ دم مرگم، رو به مرگم چون تو نيستي.
تو كه نيستي حتي خورشيد هم رنگ و گرماش پريده چون تو اوني بودي كه بهش نور و گرما ميدادي!
راستش از وقتي كه تو رفتي بدنم درد ميكنه بيشتر قلبم، اون خيلي بد ميزنه، كاش نزنه و توي سرم يك بند "دل را سرِ شوقي اگرم بود، تمامشد" خونده ميشه.
حالا من تبديل به يك ادم يخ زده شدم و منتظر شكستنم چون ادم يخ زده سرده و ميشكنه چون خورشيد نيست كه گرمش كنه.
ليامم!سكوتي رو شكستي كه ازش ترس داشتي و حالا ارومي.
تو براي من تبديل شدي به اون رگ آبي رنگ توي تنم كه ازش خون ميگذره, شدي اون پيراهن آسموني توي تنم، شدي اون گلي كه هر روز نگاهش ميكنم و بهش آب ميدم، شدي اون قهوه اي كه ميخورم و باهاش جون ميگيرم، شدي اون اغوشي كه حسرتش رو دارم، شدي تمام اون رويايي كه ميخواستم نوازشش كنم، اما پژمرده شد، شدي اون قُمري دم پنجره كه هر روز دم پنجره ام و سر و صدا ميكنه، شدي اون ابر توي آسمون كه عاشقشم، شدي اون بچه اي كه ميخوام هم اسم تو داشته باشم.
ميگن مرگ ممكنه پايان نباشه و اغار ابديت باشه اما هرگز راه حل نيست و اين خيلي زيباست كه زندگي و مرگ مثل دوقلوها عمل ميكنن؛ از هم متفاوتن اما به همون اندازه هم مهمن!
حالا من ميخوام جاي تو زندگي كنم اما به شكل ديگه؛ دلم ميخواد تبديل به يه خرمالوي گَس بشم و تو بشي خورشيدم و من اينجوري شروعش كنم:
سلام خورشيد، من يه خرمالوي گَس ام، بهم نورت رو هديه كن!
