ilkbaharın ılımlı günleriydi. kıpır kıpır yerinde duramayan kelebekler, çiçeklerin yavaşça yeşermesi ile beraber yağmur hafifçe yağıyordu. toprak kokusu etrafı sarmış, hava kara bulutlar ile karanlık çökmüştü. balkona yavaşça girdim etrafa baktım. elektrikler gitmiş kara bulutların arkasında yıldızlar gözüküyordu. sandalye çekip oturdum kendime bir sigara çıkarıp yaktım, dumanı hafifçe havaya üfledim. sol kolum omuz hizasından el bileğime kadar dövmeler ile kaplı saçlarım kısa ve yorgun bedenim çökmüştü. eski radyo da ferdi özbeğen'in dönse bile şarkısı çalıyordu. sigara izmariti hafifçe tutuşuyordu. izmariti söndürüp ayağı kalkıp içeriye geçtim. onunla göz göze gelince ona uzunca baktım, ela gözlerim ona kilitlendi, bana özlem ve hüzünle bakıyordu. derin nefes alıp ona yaklaştım, bir elimi beline bir elini nazikçe saçının üstüne koyup saçını okşadım.
"ben sana kıyamıyorum, yoksa şeytanla yarışacak gibiyim." fısıldadım.
