farahdora0

@ farahdora0  Ve koluna girmiş olan Prenses Merida. 
            
            Açık kahve saçları dümdüzdü çünkü asıl olayı başındaki taçıydı. Zümrüt rengindeydi, üzeri envail çeşit önemli madenlerle süslenmişti. Mavi gözleri yemek masasını süzdüğünde giydiği elbisenin de gözlerine yakın bir tonda olduğunu fark ettim. 
            
            Kral Hector masanın en başına oturdu fakat ondan öncesinde Kraliçenin sandalyesini çekmişti. Onun tam karşısındaki baş köşeye Kral Arthur otururken Prenses Merida'da babasının hemen çaprazındaki yerini almıştı. 
            
            Gelen kişilerin bu kadar olduğunu düşünerek duruşumu dikleştirecektim ki duraksadım. 
            
            Magnus. O da buradaydı ve peşinden küçük bir oğlan çocuğu girdi. Adı neydi... Ah, Peter. Evet, Rita sabah kraliyet ailelerini ufaktan bana anlatmıştı. Merida ilk çocuktu, Magnus ortanca ve Peter ise en küçükleriydi. Yaşı Amy ile aynıydı yanlış hatırlamıyorsam. 
            
            Amy. 
            
            Hanenda ailesinin en küçük prensesi. En büyükleri ise Prenses Scarlettti. Tabii Melodi'yi de unutmamak gerek. Sanırsam o üç numaraydı. 

@ farahdora0  FERADİS OLCAK EN BAŞTAKİ KLAVYE FERYADI DİYE DÜZELTMİŞ :((((((((((

"Her türlü boka batacaktı!" dedim. "Ben sadece zararı en aza indirmeye çalıştım. Pavel öğrendi, gerizekalı!" diye bağırdım içimdeki son güçle. "Şimdi olacakları düşünebiliyor musun?" Dumura uğradı. Yeşil gözlerine şaşkınlık perdesi indiğinde sendeler gibi oldu. "İliğine kadar sömürecek Vera'yı. Artık onu sen bile kurtaramazsın."
            
            "Nasıl?" dedi, sertçe yutkunmadan hemen öncesinde. "Nasıl öğrendi?"
            
            "Bilmiyorum." dedim, kanayan burnumu kolumla silip. Tekli kanepeye yeniden oturduğumda suratımı buruşturdum. Feci geçirmişti orospu çocuğu. "Sanırım Karan piçi kendini ele verdi, gerizekalı."
            
            "Onu koruyordu." dedi, hâlâ ayaktaydı. "Neden şimdi?"
            
            "Bilmiyorum... Pavel, anlamış olmalı."
            
            "Sikeyim!" dedi, parmaklarını saçlarının arasından geçirdiğinde. "Siz bunun için anlaşma yaptınız lan? Orospu çocuğu! Adım gibi eminim kendi götünü kurtarmak için yaptı bunu."
            
            Çenemi oynattım. Ağrıyor gibiydi ya da uyuşmuş, emin değildim. "Hayır." dedim, dişlerimin arasından. "İçten içe Vera'yı hep korudu o. Boşuna feda edilen ben olmadım. Tüm her şey onlar için."
            
            "Siktir git." dedi, oturup yeni bir sigara yaktığında. "Bir daha gelme bu mekana. Bitti."
            
            Öfkeyle ayaklandığımda yakasına yapıştım. "Senin amına koyarım, Todor!" diye bağırdım. "Her seferinde Vera zarar görecekti. Sen sanıyor musun ki gidip her şeyi anlatsam o daha iyi olacaktı?" Başımı iki yana salladım. "Kendini kurdun önüne yem edecekti."
            
            Acı çekiyor olmanın garip bir tarafı vardı: O duyguya alıştıkça ondan kurtulamamak. Tıpkı bir bumerang gibi. İstediğim kadar uzağa fırlatayım, gelmesi isterse asırlar sürsün; bunun hiçbir önemi yoktu. Acı yine beni bulacaktı çünkü bir kez onun ağına düşmüştüm ve bir daha kurtulamayacaktım.
            
            Bu şey gibiydi... Kıvılcımı söndürmezsen, ateşi zapt edemezsin..
            
            Ve şimdi, anne söylesene bana: Yanına mı gitsem, yoluma mı?
            
            Ama onunlayken yaşamayı seçmiş.
            
            Ben yanılmışım anne. 
            
            Sen haklıydın. Sen hep haklıydın

Zayıf biri değildi. Ben sadece kendimi buna inandırıyordum. Ben sadece yapmam gerekeni yapıyordum. Çünkü yapmazsam bu vicdan beni yaşatmazdı.
            
            Dünya kötülerin yeriydi. O sadece buraya ait olmak için fazlaca temizdi. Ama artık olamayacak. Çünkü bu dünyada kendime yer edinebilmek için yürüdüğüm cehennem yoluna onu da sürükledim; görünmez bir ip vardı aramızda, birbirimizden kopamayacaktık.
            
            Çünkü gerçekler öyle olmasa bile; biz beraber doğmuştuk ve yine beraber ölecektik.
            
            Hissediyordum ama... Fazla vaktimiz yoktu çünkü insan geleceği göremezdi fakat ruhunun bildiği gerçekler en iyi hissedendi.
            "Yanılmış olamaz mıyım lan?" Sigarayı yere fırlattım. Burun burunaydık. 
            
            
            Birdenbire ceketimin yakalarından tutup kafasını suratıma geçirdiğinde acıyla dişlerim arasından bir sızı çıktı, yalpaladım ama düşmedim.
            
            Hissettiğim acıyı derine gömerek onun  üzerine doğru atıldım ve sert bir yumruğu gözüne geçirdim. 
            
            "Senin amına koyayım lan!" dedi, hırıltıyla. "İnsan kardeşini nasıl tanımaz?"
            
            Ben kendimi bile tam anlamıyla tanımıyordum. Bunun için beni suçlayamazdı çünkü kimse göründüğü gibi değildi ve ben yanılmıştım.
            

@ farahdora0  neden gelmedi yazarcımm

çok şükür vallahi 1 yıldır bölüm bekliyoz