Dicle

Ruhu bir zamanlar kötü kuklacılar tarafından yönetilip tahrip edildi. Ruhundan geriye kalanları toparlayıp yeniden doğdu. Bu sefer zarar görmesine göz yumamazdı. Yaşadığı acı onu yeterince doyurmuştu. 

"Parmak uçların mührü olsun kalbimin."

1 K.
          
          "Dediler ki 'toprağın aldığına kimsenin gücü yetmez' sen giyme üzerine toprağın karanlık rengini, yakışmaz."
          
          5 N.
          
          "Yakışmaz, dedim, yine dinlemedin beni. Çiçeklerin açma zamanı gelmiş, sen gittin ya fark edemedim. Benim çiçeğim şimdi ebediyete dek soldu. Açacak çiçeklerin bir önemi yok artık." 
          
           -Kar Çiçeği

"O gece bütün sokaklar güldü bana. Hunharca yalnızlığımı avuçlarımın içerisinde bir kağıt parçası gibi buruşturdum. Duyabiliyordum, evet, sokaklar yalnızlığıma gülüşüyorlardı. Gece, şimdi hiç olmadığı kadar kıvanç duyuyordu bu durumdan`, alan da ben olacağım veren de."
          -CG

Yaradan bizim ruhlarımızı bir yaratmış,
          ruhum senin safında bir yüktür ancak.
          And içtim;
          Bu dünyada değmeyeceksek birbirimize
          başka bir kainat yaratacağım,
          Bilakis,
          eğer bu dünyada sevmeyeceksen beni,
          bütün kainatları yok edeceğim
          ve ölümün urbasını mağrur ruhuma geçirecek,
          göğe yükseleceğim.
          Aleme şifa dağıtan bu eller,
          ölümüme sebep olsun.

Ateşi besinidir ruhun,
          doyumsuzluğu bu yüzdendir aşkın.

Duyuyor musun içinde köşe bucak dönüp duran pişmanlığının haykırışlarını? Hissediyor musun aklını çepeçevre sarmış acının ateşini. Bütün zihnini yakıyor. Hissediyor musun? Küllerin bile acıyor. Hissediyor musun? Senin eserin bu facia dolu tablo.

“Uzağımda olma. Yanımda olmayacaksan da yakınımda ol.”