𝐑𝐒𝐘

Last day of November ♡
          
          တစ်ခြားလတွေထက်စာရင် နိုဝင်ဘာမှာတော့မောင်နဲ့အမှတ်တရသိပ်မရှိဘူး ဒါပေမယ့် တူတူရှိလာတာ ဒီနှစ်နဲ့ဆို သုံးခါမြောက် နိုဝင်ဘာပေါ့။ တူတူရှိနေကြလူက အနားမှာမရှိတော့ရင် သိပ်သတိရတာနော် တစ်ခါတစ်ခါကျ စဉ်းစားမိတာပေါ့နော် မောင့်တို့လိုအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ငါနဲ့အဆင်ပြေပါ့မလားဆိုတာ မောင်တို့ကအရမ်းချမ်းသာတာမျိုးတော့မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ဦးတည်းသောသားလေးဆိုတော့ မိဘတွေက အလိုလိုက်တယ်။ သူတို့သားအတွက်ဆို ဘာပဲပေးရပေးရ လုပ်ပေးမယ့် သူမျိုး။ အဲ့လိုအလိုလိုက်ခံရပေမယ့် မိဘနှစ်ပ့းလုံးက အလုပ်ကိုယ်စီရှိတော့ မောင့်ကိုအချိန်မပေးနိုင်ကြတော့ မောင့်ရဲ့ငယ်ဘဝလေးက မနွေးထွေးခဲ့ဘူး။
           မောင်နှမဆိုတာဘာမှန်းသူမသိဘူး။
           သူ့ထက်ငယ်တဲ့ကလေးတွေတွေ့ရင်ဘယ်လိုဦးစားပေးရမလဲ သူမသိဘူး။ဒါပေမယ့် တအားအဖော်မင်ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ကလေးလေး သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေကိုတအားမက်လွန်းလို့ ငါ့ကိုတောင်လိမ်လိမ်ပြီး အပြင်ထွက်ရတဲ့အထိ အဲ့လောက်အဖော်မက်တယ်။ 
          အဲ့တာကြောင့်တတ်နိုင်သလောက် မောင့်ကိုဆုံးမတယ် ပြုပြင်တယ် နွေးထွေးမှုတွေပေးတယ် ငါ့ကြောင့်ပဲအေးချမ်းစေချင်တယ် ငါ့ကြောင့်ပဲနွေးထွေးစေချင်တယ်။
          အမှန်တိုင်းပြောရရင် ဒီကလေးလေးကိုဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မထည့်ပေးချင်ဘူး ငါ့မျက်စိရှေ့မှာပဲ ကလေးလေးဘဝကနေကြီးပြင်းလာပြီး အရာရာကိုဦးဆောင်နိုင်တဲ့ ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ဘေးကနေပံ့ပိုးပေးချင်တယ်။ That's my goal actually! မောင်နဲ့ခွဲရတာ နောက်လဆိုနှစ်လပြည့်ပေါ့ ပြန်လာရင် ‌အတင်းတုပ်စရာတွေရော တိုင်စရာတွေရော အများကြီးပဲသိလား နင်မရှိတုန်း ငါဘယ်လိုခက်ခဲခဲ့ကြောင်းတွေ ဖက်ပြီးပြောပြပစ်အုန်းမှာသိလား။ ချစ်တယ် မောင် 

မနက်ပိုင်း ဆောင်းတွင်းမှာ အေးစက်နေတဲ့ငါ့လက်ကို သူ့ hoodie အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး ကိုင်ထားပေးတတ်တယ်။
          
          ဘယ်နေရာမှာမဆို သူမပါရင် စိတ်မချလို့ မလွှတ်တတ်ဘူး။
          
          သူနဲ့ပဲစား သူနဲ့ပဲသွားတာအကျင့်ပါနေလို့ real life မှာပါ သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်လား အတုလားခွဲခြားတတ်လာတယ်။
          
          ဘယ်သူ့ကိုမဆို အယုံလွယ်ပြီး နေရာတကာဆရာကြီးလုပ်တတ်တဲ့ငါ့ကို အမြဲဆုံးမတတ်တယ်။
          
          အမြဲလိုလို 
          "မမရေ.. မမကလဲ..."
           အဲ့လိုလေးတွေနဲ့ ချွဲတတ်ပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ မောင်က ငါ့ထက်ပိုရင့်ကျက်တယ် ‌တစ်ခုခုဆို ဆုံးမတတ်တဲ့ ငါ့လူကြီးပေါက်စလေးကို အရမ်းသတိရတယ်။
          
          ပုံမှန်ဆို လမ်းထဲကလူတွေ သူ့ကိုမြင်မှာဆိုးလို့ လမ်းထိပ်တောင်ဖြတ်မလျှောက်ရဲတဲ့ ကောင်လေးက သူ့ကို block လိုက်လို့ စက်ဘီးတစ်စီးနဲ့ ငိုယိုပြီး လာတောင်းပန်တယ်။ ပြတ်ပြီပြောလို့ လမ်းလယ်ခေါင်မှာဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။ပုလင်းကွဲနဲ့တောင်သူ့လက်သူလှီးပြီး ငါ့ကိုရအောင်ဆွဲထားခဲ့တဲ့ ကောင်လေး။ ငါကလူတစ်ယောက်အတွက်အဲ့လောက်အရေးပါတာလား ငါ့ကိုအဲ့လောက်ထိချစ်တဲ့လူရှိတာလား ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူရတဲ့ထိ မောင်က ချစ်ပေးခဲ့တာ။
          
          စိတ်တိုဒေါသထွက်လို့ ထီးနဲ့ရိုက်လဲ ငြိမ်ခံတယ် ဘယ်လိုဆဲဆဲ ဘယ်လိုပြောပြော တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘူး။ 
          သူ့ကြောင့် ငါ့ကိုကောင်မလေးတွေ ဝိုင်းမုန်းကြလဲ ပြန်ပြောတဲ့စကားတစ်ခွန်းက 
          "သူတို့ဘာပြောပြောဂရုမစိုက်နဲ့ မောင်ကမမမှ မမပဲသိလား" တဲ့ သူကျောင်းသွားတက်နေတဲ့ကာလအတွင်း ငါ့ကိုသူ့ကိုမထားခဲ့ပါနဲ့ဆိုပြီး တစ်ဖွဖွပြောသွားတဲ့အပြင် သူ့အမေကိုသူ့အကြောင်းတွေလှမ်းမေးဖို့ပါ တာဝန်တစ်ခုပေးသွားသေးတယ် ဆရာသမားက ။
           နေ့တိုင်း မောင့်အကြောင်းလာရေးမယ် အရမ်းလွမ်းလို့ပါ

ငါစိတ်ကောက်တိုင်း နောက်ရက်မကူးဘဲချော့တဲ့ နင့်ကိုလွမ်းတယ်။
          ငါစိတ်ညစ်ပြီး ဘုကလန့်တွေပြောတိုင်း အမြဲသည်းခံတဲ့ နင့်ကိုလွမ်းတယ်။
          ငါစိတ်တိုပြီး စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေပြောတိုင်း တစ်ခွန်းမှပြန်မပြောတဲ့ နင့်ကိုလွမ်းတယ်။
          ငါဘာလေးပဲလိုချင်တယ်ပြောတိုင်း ဘယ်သွားချင်တယ်ပြောတိုင်း ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ နင့်ကိုလွမ်းတယ်။
          ငါပြဿနာတစ်ခုခုတက်တိုင်း အမြဲပြတ်မယ်တကဲကဲလုပ်တိုင်း ဘယ်တော့မှမပြတ်ပေးတဲ့ နင့်ကိုလွမ်းတယ်။
          ငါ့အတွက်နဲ့ လူရှေ့မှာပါ ဒူးထောက်ပြီးတောင်းပန်ခဲ့တဲ့ နင့်ကိုသတိရတယ်။
          
          ဘယ်လောက်ပဲစိတ်တိုနေပါစေ ငါ့မျက်ရည်တွေမြင်တိုင်း အမြဲစိတ်ပြန်လျှော့ပြီး ရအောင်ချော့မော့ပေးခဲ့တဲ့သူ။
          သူနဲ့ပြဿနာတက်တိုင်း လက်လျှော့ဖို့တွေးတတ်တဲ့ငါ့ကို အဆင်မပြေမချင်း အိမ်ပြန်မလွှတ်ဘဲ ရအောင်ညှိယူတတ်တဲ့သူ။
          ရန်ဖြစ်တိုင်း game ထဲက affinity ကိုငါကဖျက်ဖို့ request  လုပ်တတ်ပေမယ့် ဘယ်တော့မှ အဖျက်မခံတဲ့သူ။
          ငါတွေ့ချင်တယ် သတိရတယ်ပြောတာနဲ့ အမြဲလာတွေ့ပေးတတ်တဲ့သူ။
          ငါစားချင်တာမှန်သမျှ သူလက်ထဲမှာရှိရင်ရှိသလောက် ပြန်ရင် တစ်ပြားမှ မကျန်တဲ့ထိ ဗိုက်ဝအောင်ကျွေးတတ်တဲ့သူ။
          ငါ့အတွက်ဆို အစစအရာရာအကုန်အနစ်နာခံပေးတဲ့ ငါချစ်ရတဲ့သူ။‌ေမာင့်လိုလူမျိုးကိုရတာငါက ကံအကောင်းဆုံးလို့ထင်ရတဲ့ထိ ဂရုစိုက်ပေးတယ်။
          သူမအားတဲ့ကြားက ပိတ်ရက်ရရင် ရသလိုပြန်လာပြီး ရက်တိုင်းငါ့ကိုအချိန်ပေးတဲ့သူ။
          
          မနက်မိုးလင်းမျက်စိဖွင့်တာနဲ့ လွမ်းတယ်။
          နေ့လည်နေ့ခင်း ထမင်းစားတိုင်းလဲ လွမ်းတယ်။
          ညနေညခင်းလမ်းလျှောက်ထွက်တိုင်းလဲ လွမ်းတယ်။
          ညဘက်အိပ်ခါနီးလဲ အမှတ်တရတွေပြန်တွေးပြီးလွမ်းတယ်။
          
          

အထီးကျန်လှတဲ့ ဆောင်းညတွေပါပဲ ။
          မောင့်ကိုလွမ်းတယ် မနှစ်ကဆောင်းမှာ မောင်နဲ့တစ်ရာသီလုံးတူတူရှိခဲ့ပေမယ့် ဒီနှစ်တော့ခွဲနေရတယ်။
          မိုးလင်းတာနဲ့ ငါတို့စားနေကြ အသုပ်ဆိုင်လေးကိုလွမ်းတယ်။မောင်ကအမြဲတမ်း မုန့်ဟင်းခါးစားတတ်တဲ့သူ ငါကနန်းကြီးသုပ်ပဲစားတတ်တဲ့သူ။
          ငါကြိုက်တတ်မှန်းသိလို့ နန်းကြီးသုပ်လိုက်စားပေးပြီး သူ့ထဲကကြက်သားဖတ်တွေနဲ့ ဘဲဥကို ငါ့ကိုကျွေးတတ်တဲ့သူ။
          ကျူရှင်မတက်ခင်အမြဲတမ်း မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ ကန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖက်ထားခဲ့ကြတဲ့အချိန်တွေ။
          နေ့ခင်းအတန်းပြီးတာနဲ့ ကန်ကိုပြန်လာပြီး မုန့်တွေထိုင်စား
           ဂိမ်းဆော့ခဲ့ကြတဲ့အချိန်တွေ လွမ်းတယ်။
          ဆေးလိပ်မသောက်ဖို့တားတဲ့ကြားက ခိုးခိုးသောက်တဲ့ အဆိုးအဆာလေးကို သတိရတယ်။ကျူရှင်လာတိုင်း ငါ့အတွက် အအေးတစ်ဘူးရယ် သူ့အိမ်နားက ဖရဲသီးကိုဝယ်ဝယ်လာပေးတာလေးတွေလဲသတိရတယ်။
          တူတူထိုင်နေကျ မုန့်တီဆိုင်လေးလဲ ငါထပ်သွားချင်သေးတယ်။
          ‌မောင့်ရင်ခွင်ထဲမှာဝင်နေခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ်ကလေးကိုလဲလွမ်းတယ်။ အစစအရာရာ ငါ့ခြေငါ့လက်နဲ့ ဘာမှလုပ်စရာမလိုအောင် မုန့်ကအစဖောက်ပေးတဲ့ ငါ့ကလေးလေးကို သေလောက်အောင်လွမ်းတယ်။
          အမြဲဘေးကနေထီးဆောင်းပေးတယ် all I have to do is holding his arm. 
          နင်မြန်မြန်ပြန်လာပါတော့ ငါအရမ်းလွမ်းနေပြီ။

လွမ်းတယ် မောင်ရယ်

စောက်ဘဝကြီးကလဲ fanfic လာဆန်နေတယ် ဇဘ

Tiktokသုံးရင် လာခဲ့ပါလား
          @living20yrsfornothing @lyn2khantag