artık yirmi yaşına geleceğim ve hâlâ rum'u baştan sona okuyup bitiriyorum. asp'ye başlıyor, she is a delta okuyor, watpye hayranlık duyuyorum. ağladığım anlarda beni gülümseten tek şey senin yazdıkların ve tabii arkadaşlarının. başkalarına da öneremiyorum çünkü üç yıl önceki yorumlarım gerçekten gördükçe sileceğim tarzda ama beğeni almışlar diye kıyamıyorum silmeye o yüzden öneri de yapamıyorum. dijital ayak izim çok garip ama burada muhtemelen bastığım her yer gözümde çiçeklerle doludur. üç yıldır her düştüğümde gelip shipim bile olmayan yazılarını okuyorum. bir yazar için bu çok gurur verici olmalı, sana duyduğum hayranlık ayrı boyutta eda. bir ara ilk okuduğum zamanlarda ben de dmden sürekli yazıyordum hatta o ara tüm ficlerinde satır satır yorum yapıyordum ki genellikle text yazarı olduğun için bu çok zordu ama o kadar seviyordum ki, kendimi alı koyamıyordum. günümü dmden anlatıyordum ve daha watp'ı okumamış olduğum için çok utanıyorum ama resmen lisa olmuştum. bana cevap verdiğinde heyecandan kafayı yiyecektim, kaç kişiye yazmıştım eda bana yanıt verdi diye ama gerçekten watpı okumamıştım. dün galiba rumun son bölümlerinden birinin başlığındaki yazılarınızda senin neden bana watp lisa gibi mesajlar atıyorsunuz arkadaşlar yazını gördüm O ANLAR IÇIN O KADAR UTANDIM KI. Jennieye de günümü anlatıyordum çünkü en sevdiğim insandı ve sana da anlatıyordum çünkü en sevdiğim yazardın.