firesideas

@firesideas vincent için new york çoğunlukla kaotik ve yaşaması zor bir yer ama eve döndüğünde, en sevdiği kırmızı şarabı açtığında ve küçük balkonlarından şehri izlediğinde o kadar da değil. genelde arkaya and i love her açıyor, canlı versiyonu olması önemli. geceleri sokakta kahkaha atarak çoğunluğa göre insanların huzurunu kaçıran genç gruplar vincent'a iyi hissettiriyor çünkü her birinde julian'ı bulmaktan kendini alamıyor. çoğunlukla çok çalışıyor, çoğunlukla çoğunlukların arasında gününü geçiriyor ama favori anları hep eski sarışınının hafif çakır halde evlerinin kapısını, o gün aklına hangi şarkı takıldıysa onunla açıp oturduğu koltuktan onu dansa kaldırdığı anlar

@firesideas arcas içinde yıldız geçen tüm şarkıların bir listesini yapay zekadan isteyişinden ve aldığı sonuç rezalet oluşundan beri kendi yapay zeka programını kurmaya çalışıyor (tek motivasyonu harbiden bu) ve kafası dünya üzerinde yaşamayan ne varsa en çok ona bastığından baya başarılı da oluyor. bilgisayarlarla, teleskoplarla ve evreni keşfetmesini sağlayacak her şeyle inanılmaz iyi anlaşıyor. kurduğu program eski hocaları tarafından baya takdir topluyor, yurt dışına çağırılıyor ama umrumda olan tek şey atlantis için doğru şarkıyı bulmuş olması, kilu'dan how did they know. something about your love feels like you're a star that i always known kısmını kendi yazdığını bile iddia etmeye başlıyor

@firesideas vegas için yaz demek aşk demek, aşk demek de gençlik demek olduğundan fazlaca olgun ruhu en çok yazın çocuklaşmaya fırsat bulabiliyor. genelde tüm çocuksuluklarında da yanında pembe saçları iyice akmış, günbatımına benzemiş biri oluyor. tüm arkadaşlarına kokteyller ısmarlıyor, hepsinin tadına bakıp onlara sour whiskey, heaven's door falan demek yerine direkt neşe, öfke, hüzün diye isimlendiriyor. luciano'nun favorisi nostalji oluyor. ikisi de aslında kokteylin gerçek adının ne olduğunu unutuyorlar ve mekanda bile nostalji diye sipariş ediyorlar. denizden eve yürümeden önce de kablolu bir kulaklığı paylaşarak of monsters and men'den empire dinliyorlar

o adsız yerin sessizliği belli belirsiz bir iç sıkıntısı uyandırdı içinde. bu kenti hiç tanımıyordun, elinde onunla ilgili pek bir şey yoktu. çıkıp gelişigüzelde keşfedecektin onu, ona buna sorup gidilecek yerleri öğrenecektin. tıraş olurken aynada bir yabancı gördüğünü sandın. yüz senin yüzündü, ama sana hiç uymayan dekorla içinde bulunduğun saçma durum yüzünden başka biri olduğunu düşünmeye başlamıştın. görüntüne öyle acıdın ki az daha ağlayacaktın, tam o anda telefon çalmasaydı. açtın, eşindi, halini hatrını sormak istemişti. normalde içini rahatlatan o sesi uzaktan yalnızlık duygunu güçlendirdi. konserin iyi geçtiğini söyledin, iki gün orayı keşfetme fikri seni heyecanlandırıyormuş gibi yaptın ve kapattınız.

“sanatta eksiltmek kusursuzlaştırmaktır. yok olmak seni negatif bir güzelliğin içinde dondurdu. böyle düşünürdün. eşini hatırlıyorum. sen yanındayken çok konuşmazdı. sesini anımsayamıyorum. seni onaylayıp onaylamadığı bakışlarından anlaşılırdı. çekingenliği seni rahatlatırdı. onun ölçülü duruşu eşlik ederdi senin sessizliğine. aynı sigaraları içerdiniz. ikiniz için bir paket taşırdın. o araba kullanırdı, sen motor. çocuğunuz yoktu. o çalışıyordu, ikiniz için para kazanıyordu, sense eğitimini sürdürüyordun. senin kuramlarına, diline hayrandı. ona ne oldu? ölümünden sonra toparlanabildi mi? biriyle sevişirken seni düşünüyor mu? evlendi mi? kendini öldürerek onu da mı öldürdün ya da? anını yaşatmak için oğluna senin adını mı verdi? senin doğum günlerinde ne yapıyor? mezarına çiçekler koyuyor mu? onun çektiği fotoğrafların nerde? giysilerini saklıyor mu? çizimlerini ne yaptı? evin bir odasına mı çerçeveledi? senden sonra biriyle oldu mu? onlar seni tanıdı mı? yoksa arkanda bıraktığın anıyla başka biriyle birlikte olmasını olanaksız mı kıldın?”

seni düşündüğümde acı çekmiyorum, özlemiyorum seni. anılarımdaki varlığın ortak yaşamamızda olduğundan çok daha güçlü. hâlâ yaşıyor olsaydın, belki bir yabancıya dönüşmüştün. ölüyken, en az sağ olduğun zamanlardaki kadar canlısın. gecedense gündüz, sabahtansa öğleden sonra ölmek istiyordun. açıklamak için yakınlarına mektup bırakmadın. neden ölmek istediğini biliyor muydun? biliyorduysan neden yazmadın? insan kendini iyi bir nedenden ötürü öldürür mü? pişmanlık mı? arkandan ağlayanların üzüntüsü için, sana olan sevgileri, senin de onlara karşı duyduğun sevgi için pişmandın. eşini yalnız bıraktığın için, yakınlarının içinde hissedecekleri boşluk için pişmandın. ama bu pişmanlıkları yalnız önceden hissediyordun. seninle birlikte yittiler onlar da. ölümün acısına arkada bıraktıkların tek başına katlanacaklar. intiharın bu bencik yanından hoşlanmıyorfun. ama tartınca, ölümün dinginliği yaşamın acı dolu çalkantılarına üstün geldi.

and there was something ‘bout you that now i can’t remember, it’s the same damn thing that made my heart surrender. i miss you on a train, i miss you in the morning.

i know a place, it’s somewhere i go when i need to remember your face. do you think i’m forgotten, forgotten about you? you and i, we are alive. wait and pretend, hold on and hope that we’ll find our way back.