flensian

doğru insan ama bu sefer yanlış kişi benim.

gözlerindeki ışıltının sebebi olmak isterdim
          daha çok benim için böylesine güzel olmanı bana özel olmanı isterdim,
          dileklerim bana ihanet ediyor
          seni dilediğim her gün beni senden misli ile
          uzaklaştırıyor
          midemde uçuşan kelebekler şimdi kusacakmışım gibi hissettiriyor
          hata mı yoksa acemilik mi
          bilmiyorum ama düşüneceğim
          mutlu olmanı,
          bensiz

bünye artık bu kadar ama demeyi kaldıramıyor.

mumları üflerken sadece seni dileceğim.

sen bir anlık sinirle söyledin belki,
          ben bir anlık bile unutamadım.

en çok sana olan iyi tarafımı özledim şimdi onu bulmak zor.

kelimelerde kurşun olabilir
          ne anlatsam bir çare 
          kendi bildiğini okuduğun sürece geçer mi bu yara?
          söyle bana, geç olmadan söyle ki bileyim.
          göğsümde büyüyen bu kan revan yara gün geçtikçe çürüyor, çürüyor çürümesine ama bir deva yok.
          isterdim anlamanı, benim gözümdeki yerini fark etmeni
          
          yazıp yazıp siliyorum satırlarımı
          çünkü biliyorum ki benim de kelimelerim kurşun misali 
          affet beni,
          seni unutmayayım.

bitmişim

bana bir çıkış yolu göster.

bir gün bir şekilde
          tekrar karşılaşır mıyız,
          bilmiyorum.
          ama ben bir kere bile
          el ele yürüyemediğimiz
          bu sokaklarda senin
          kokunu arıyorum.