27

bünye artık bu kadar ama demeyi kaldıramıyor.

mumları üflerken sadece seni dileceğim.

sen bir anlık sinirle söyledin belki,
          ben bir anlık bile unutamadım.

en çok sana olan iyi tarafımı özledim şimdi onu bulmak zor.

kelimelerde kurşun olabilir
          ne anlatsam bir çare 
          kendi bildiğini okuduğun sürece geçer mi bu yara?
          söyle bana, geç olmadan söyle ki bileyim.
          göğsümde büyüyen bu kan revan yara gün geçtikçe çürüyor, çürüyor çürümesine ama bir deva yok.
          isterdim anlamanı, benim gözümdeki yerini fark etmeni
          
          yazıp yazıp siliyorum satırlarımı
          çünkü biliyorum ki benim de kelimelerim kurşun misali 
          affet beni,
          seni unutmayayım.

bitmişim

bana bir çıkış yolu göster.

bir gün bir şekilde
          tekrar karşılaşır mıyız,
          bilmiyorum.
          ama ben bir kere bile
          el ele yürüyemediğimiz
          bu sokaklarda senin
          kokunu arıyorum.

kafa yoran insanlar ben demeden benim
          hayatımdan çıkmaları bana ne büyük sürpriz.

unutmak kâbus bazen, bazen hediye
          unutacağın varsa unut, ödüllendir kendini
          bağrışmalarımızı unut, ayılıp bayılmalarımızı
          kötü sözleri unut, öfkeyle savurduğumuz
          mesafelere takılıp sarılamayışımızı unut
          zamanı unut, olanları olamayanları ve olamayacakları
          kadere hükmedip seni bulamayışımı unut
          sahili unut, kumları ve teşebbüs ettiğim yalanları
          söylediğin yalanları unut
          söylediğim yalanları