Kabuslar gecenin, yalnızlık ise ruhun sessiz çığlığıdır. En derin korkular en sessiz gecelerde konuşur. Karanlıktan değil, insanın içinde büyüyen yalnızlıktan korkarım. Çünkü en ağır kabuslar gözler açıkken görülür. Bazı korkular geçer, bazı yalnızlıklar kalır. En büyük kabus ise kendini kaybetmektir.
Ufalanan bir inancın tozları kalır avucunda, yavaş yavaş soğur için, söner o eski yangın. Sırtından yediğin her darbenin izinde, yeniden doğarsın ama bu kez yabancı, bu kez katı. Gözlerindeki ışığı çalanlar, şimdi karanlığından şikayet ediyorlar.