çehremi hatırından silip beni yok etmeye yeltenebilirsin; lakin yıldızlar kadar parlayan o bakışlarım, zihninin kuytularında ebedi bir yankı gibi asılı kalacak
çehremi hatırından silip beni yok etmeye yeltenebilirsin; lakin yıldızlar kadar parlayan o bakışlarım, zihninin kuytularında ebedi bir yankı gibi asılı kalacak
denemlerime bakmak bile istemedim onları görmeyi reddediyorum ✋ kendimi takdir ettim ama uzun uzun betimlemeler dolu paragraflarım varmış, edebiyatçım bir şeyler biliyordu herhalde
geri dönüp her şeyin ne denli değiştiğimi ve ne kadar mutlu olduğumu söylesem inanır mıydım acaba kendime? pek güç geldi nedense, depresif ruhum onu da kabul etmezmiş sanki
bu uygulamada yaşadığım bazı şeyleri o kadar özlüyorum ki... yaşadığımız şeyleri tekrar tekrar yaşama şansımız olsa keşke. AMA SADECE İSTEDİKLERİMİZ!! ki bu önemli bir kısımdı yani.