𝐆𝐞𝐜𝐞.

bir yol bulursam benimle yürür müsün? 

ve beni anlayamadıklarında seni biraz daha özlüyorum 

381

Mutlu günler göreceğim'

perdeler kapalı, oda karanlıktı 

-üşüyürəm.. 
          +bilirəm. 

son defa bir şeyler hissetmiştim hayatta'

ve o gözlerde ölüm gördüm, yaşama isteği de vardı ama ölüm yakındı. 
          
          farkındaydı değil mi?
          
          belki son ayları, son günleri, son saatleri bile ola bilirdi. düşününce aslında bu benim ya da senin de son saatlerin ola bilir. sadece farkında değiliz.
          
          ne acınası değil mi?
          
          acıyorum insanlığın geldiği son noktaya, acıyorum kendime, acıyorum sana, acıyorum herkese. insan insandan korkar mı hiç?
          
          fazla acınası değil mi?
          
          korkuyorum herkesten, korkuyorum insanlardan, korkuyorum herşeyden. hiç güneşten de korkulur mu? korkuyorum kendimden, yapacaklarımdan, yapabileceklerimden, yapamadıklarımdan. korkuyorum herşeyden.
          
          ne acınasıyım değil mi?
          
          üzülüyorum herkese, üzülüyorum kendime, üzülüyorum ona, üzülüyorum sana, üzülüyorum herşeye, keşkelerle yaşamana, keşkelerle yaşamama. 
          
          fazla acınası değil mi?
          
          hem üzülüyorum, hem acıyorum ama acı zevk mi veriyor?
          
          ne kadar da kötüyüm değil mi?
          
          onun için üzülüyorum ama belki de benim son saatlerimdir, belki de ben öleceğim, belki de sen öleceksin. üzülüyorum, hayır sadece üzülmüyorum seviniyorum da. belki de iyi olacaktır.
          
          konuşmayı sevmezdi, neden geldi? neden anlatmaya başladı? neden böyle yaptı? neden daha önce anlatmamıştı? cevapları bulamayacağım sorular soruyorum.
          
          ne kadar da üzücü değil mi?
          
          bekliyorum, neyi bilmiyorum.
          üzülüyorum, neye bilmiyorum.
          nefret ediyorum, neden bilmiyorum.
          ve ben kavunu hep severmişim.

'eski eşyalarımdan daha bayağı, daha acınası bir şey yok. ama "bayağı" ve "acınası" demek, bazen "alışıldık" ve "rahat" demektir. sadece zamanla alıştığım şeyler, yanında rahat olduğum insanlar beni gerçekten tanıyabilir, benimseyebilir, rahatlatabilir.'

söylesene,
          Ünzile kaç koyun etmişti?