𝓴𝓮𝓵𝓮𝓫𝓮𝓴.

@mehmetness  
            bitanem. 

ölüyorum. 

hissedemiyorum. 

bilmiyorum, kendi içimde boğuluyorum gibi hissediyorum bu aralar ve inan bazı şeyleri içime atmaktan derin bi nefes bile alamıyorum artık. ölüm değilde yaşamak öldürüyor sanki beni. kurtulmayı bekliyorum galiba. bana ne oldu böyle? başımı yere eğip gözlerimi kıstığımda verdiğim derin nefesimde görüyorum ben tükenmişliğimi, kırılan kalbimi, öldüğümü. 

sokaklarımda yangınlar, içinde yaşayamadığım çocukluğum. 

büyüyemiyorum biliyor musun, yaşım kaç olursa olsun aynı yaşta takılı kalıyorum yıllardır. İçimde yaşayan çocuktan kurtulamıyorum. o çocuk içimde hep acılarla boğuşuyor. kötü yaşanmış ne varsa hala onların üstesinden gelmeye çalışıyor. ne yazık, başarabileceğini sanıyor, huzurla uyuyabileceğini sanıyor. 

hani çok ağır gelir de böyle yazsan kelime bulunmaz, anlatsan anlaşılmaz bir derdin olur ya anlatamadığından sessizce duvarı izlersin, saatlerce. öyle durumlar işte. 

çok seviyorum ablamı.