"Marin." dedim fısıldayarak, kimseler yoktu ama kimseler duymasin istiyordum, Marin bile dinlerse duysun istiyordum. "Ben seni çok seviyorum."
Yüzünü dünyadaki bütün renkli ışıkları aynı anda açmışlar gibi bir aydınlık sararken dudaklarının kenarları kalbimin kelebek kanatlarını çırptırır gibi kıvrıldı. "Ben seni sekiz yaşımdan beri seviyorum bir kere." dedi Marin, neşeli lacivertleri beni gezerken. "Her taşın altında aradım seni, her şehirde."
Yazan kişiye bir sorum var. Hanımefendi siz bunları baldan falan mı yaptınız ya? Bi parmak aldım tadı damağımda kaldı gidip gelip burada buluyorum kendimi ve asla yetmedigi için doyamıyorum ÇARESİZİM.. Yıllar oldu ben hâlâ buralarda sürünüyorum yazıktır ya..